معرفت توحید و عدل صفحه 55

«فَضَّلَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله و سلم) فی ظاهِرِ الْفَتَراتِ، فَدَعَا النّاسَ ظاهِراً وَ باطِناً وَ نَدَبَهُمْ سِرّاً وَ إعْلاناً وَ اسْتَدْعی (علیه السلام) التَّنْبِیْهَ عَلی الْعَهدِ الَّذی قَدَّمَهُ إلی الذَّرِّ قَبْلَ النَّسْل.»

آیات فراوانی از قرآن کریم نیز نقش انبیا و کتاب های آسمانی و آیات تکوینی را تذکر می دانند.(1) و همان گونه که از معاجم لغوی برمی آید تذکر به معنای یادآوری امر معقول و فراموش شده می باشد.(2)

ذات أقدس الهی، از راههای متعدد و متنوعی انسان ها را متذکر معرفت خویش می نماید. مهمترین و عمومی ترین این راهها، «انقطاع»، «آیات» و «عبادات» است که ذیلاً به تشریح آن ها می پردازیم.