چیستی هنر مجموعه مقالات صفحه 143

دو دسته از دهه 1970 میلادی مشهور شده اند: تعاریف کارکردگرا و دیگری، تعاریف رویه­گرا. دسته نخست، تنها آن چیزی را هنر به شمار می آورد که کارکردی را که برای آن، ما هنر را داریم، تأمین کند که معمولاً این کارکرد، فراهم آوردن تجریه زیبایی شناختی تلقی می شود. دسته دوم، آن چیزی را هنر به شمار می آورد که از طریق عاملی که رویه های مناسبی را به کار می گیرد، غسل تعمید یافته باشد (و به این ترتیب، شایسته نام اثر هنری گردد.) در تقریری که عاملان، اقتدار و اتوریته خود را از جایگاه خود در میان نهادی غیررسمی، یعنی «عالم هنر» به دست می آورند، رویه­گرایی به عنوان نظریه نهادی شناخته می شود. این راهبردهای مربوط به تعریف، در عمل اگر نگوییم، در نظر مخالف یکدیگرند؛ زیرا رویه­های مربوط، گاه جدای از یا مخالف با کارکرد ادعایی هنر به کار گرفته می­شوند. این نظریه­ها در آن صورت، آشکارا در این باب که برونداد، هنر است، اختلاف خواهند داشت.

به حساب آوردن ویژگی متغیر تاریخی یک تعریف، ممکن است شکلی ارجاعی به خود بگیرد؛ به این معنا که چیزی را هنر بداند، درصورتی که در ارتباط مناسبی با آثار هنری پیشین قرار گیرد: جایگاه یک اثر در میان سنت مقبول هنر _ آفرینی است که اثری را هنری می سازد. نظریه­هایی که در دهه 1980 میلادی گسترش یافتند، غالباً این شکل را به خود گرفته اند. آنها به روش های گوناگون، به پیوند حیاتی میان اثر هنری و مجموعه آثار مقبول هنری مثل، موضوع شیوه ای که با این قصد فراهم آمده است که به گونه خاصی یا به سبک مشترک آن نگریسته می­شود یا آنکه به وسیله راوی