چرا مرا آفریدند؟! صفحه 60

منم آن ستم پیشه ضایع کننده گناهکارِ مقصرِ ورشکستِ غافل از سود و صلاح خویشتن.

خداوندا، تو راه را به من نمایاندی و من به گمراهی رفتم و به بیهودگی پرداختم، تو مرا پند دادی و من سرسختی نشان دادم، تو به من خوبی کردی و من نافرمانی کردم، اعمال زشتم را به من فهماندی پس از تو پوزش خواستم از من گذشتی، باز هم گناه کردم و باز هم پوشاندی.(1)

و بلکه در آخرین کلام:

إنی لم أر خیرا إلا منک، ولم یصرف عنی سوءا قط أحد غیرک.(2)

من به هیچ خوبی دست نیافتم مگر این که از تو بوده، و هرگز احدی هیچ بدی را از من بازنگرداند مگر تو.

این گونه حل می شود

دریغا که هر گاه نعمت بزرگ حاجت و بلا و گرفتاری در خانه سعادت ما را می کوبد به هر طرفی روی می کنیم، و از هر کسی کمک می طلبیم جز بارگاه با عظمت خداوند و اولیای معصوم او که شفیعان قدرتمند و کارفرمایان مهربان دنیا و آخرتند و هر لحظه در انتظار بازگشت و مناجات ما می باشند.

خداوند متعال می فرماید:

حتم علی نفسی أن لا یسئلنی عبد بحق محمد صلی الله علیه وآله وسلم وأهل بیته إلا غفرت له، ما کان بینی وبینه.(3)

بر خویشتن لازم گردانیده ام که احدی مرا به حق محمد صلی الله علیه وآله وسلم و خاندان او نخواند مگر این که از هر چه که بین من و اوست چشم بپوشم و او را بیامرزم.

و امام باقر علیه السلام می فرمایند:

من دعا اللّه بنا أفلح، ومن دعاه بغیرنا هلک واستهلک.(4)

هر کس خداوند را به واسطه ما بخواند رستگار شود، و هر کس او را به واسطه غیر ما بخواند خود را به هلاکت و نابودی انداخته است.

و امام صادق علیه السلام می فرمایند:

نحن واللّه الاسماء الحسنی الذی لا یقبل من أحد إلا بمعرفتنا. قال: فادعوه بها.(5)

به خدا سوگند نام های نیکوی خداوند ما هستیم که عمل احدی بدون معرفت ما پذیرفته نخواهد شد پس خداوند را به آن ها بخوانید.

امام رضا علیه السلام می فرمایند:

إذا نزلت بکم شده فاستعینوا بنا علی اللّه ، وهو قول اللّه عز وجل «وللّه الاسماء الحسنی فادعوه بها».(6)

1- . الهی هدیتنی فلهوت، ووعظت فقسوت، وأبلیت الجمیل فعصیت. ثم عرفت ما أصدرت إذ عرفتنیه فاستغفرت فأقلت، فعدت فسترت... (صحیفه سجادیه، دعای 49).
2- . صحیفه سجادیه، دعای 48.
3- . بحارالانوار، 94 / 1 از خصال و امالی صدوق قدس سره .
4- . امالی طوسی قدس سره ، مجلس ششم؛ بحارالانوار، 94 / 2.
5- . تفسیر عیاشی قدس سره ، 2 / 42؛ بحارالانوار، 94 / 6.
6- . تفسیر عیاشی قدس سره ، 2 / 42؛ بحارالانوار، 94 / 6.