تاملی در نظریه اصالت وجود و وحدت وجود صفحه 258

الحدیثه ، فانکرت بداهه هذه القضیّه فی الکمیات اللامتناهیه ، وجعلتها مختصّه بالکمیات المتناهیه إذ ینعدم فی غیرها معنی الکلّ والجزء ، وهذا خلاف قضیّه اولیّه » .(1)

در موضعی دیگر می گوید :

« ما أقامته الفلاسفه القدیمه من البرهان علی العقول العشره المبتنی علی افتراض انّ العالم ذات سبعه افلاک متغایره سنخاً وذاتا فلابد أن تکون متغایره منشأ وعلّه لأنّ الواحد لا یصدر منه إلاّ الواحد فحیثما ثبت بطلان قصّه الافلاک السبعه زال البرهان المذکور » .(2)

بسیاری از براهینی که فلاسفه برای دعاوی خود اقامه کرده اند مغالطه آن با مقداری تفحص و تدبّر آشکار می شود و روشن می گردد که آنان ، نام برهان عقلی را بر گفتار خود نهاده اند و تنها شمایل و ظاهر برهان را دارا است و در حقیقت کاشفیتی از واقع ندارد زیرا آنچه که مشوب به وهم است فرسنگ ها از حکم عقل فاصله دارد .

اکنون برای آنکه به خوبی مغالطی بودن براهین آنان بر استحاله معاد جسمانی عنصری آشکار گردد هر یک از ادله آنان را نقل کرده سپس جوابش را بیان می نمائیم :

دلیل اوّل : « اگر مدعی شدیم که این عنصریت در قیامت محشور شود از دو صورت خالی نیست : یا این لوازم ( حجاب و غیبوبت و تزاحم و تقیّد به زمان و مکان و کون و فساد و درد و رنج و الم و ضعف و قوّه و استعداد ) را از دست داده و متّصف به خصوصیات و لوازم نشئه اخروی از جمله شهادت و عدم تزاحم و عدم تقیّد به زمان و مکان و عدم فساد و فقدان درد و رنج و ألم و نبود قوّه استعداد بلکه فعلیت و انشاء و کن فیکون و امثال آن است .

و یا با همان لوازم دنیوی بدن عنصری به آخرت آمده و متصف به لوازم اخروی