تاملی در نظریه اصالت وجود و وحدت وجود صفحه 308

عن أبی عبداللّه علیه السلام قال :

إذا أراد اللّه أن یبعث أمْطر السماء علی الأرض أربعین صباحا فاجتمعت الأوصال ونبتت اللحوم وقال : أتی جبرئیل رسول اللّه صلی الله علیه و آله فأخذه فأخرجه إلی البقیع فانتهی به إلی قبر فصّوت بصاحبه فقال قم بإذن اللّه فخرج منه رجل ابیض الرأس واللحیه یمسح التراب عن وجهه وهو یقول : الحمدللّه واللّه أکبر فقال : جبرئیل عُدْ بإذن اللّه ثمّ انتهی به إلی قبر آخر فقال قم بإذن اللّه فخرج منه رجل مسوَدّ الوجه وهو یقول یا حسرتاه یا ثبوراه ثمّ قال له جبرئیل عد إلی ما کنت بإذن اللّه فقال یا محمّد هکذا یحشرون یوم القیامه والمؤمنون یقولون هذا القول وهؤلاء یقولون ما تری .(1)

در ذیل روایت مذکور وقوع همین امر _ یعنی به هم پیوستن اجزاء متفرّق میت _ را به طور عینی در قبرستان بقیع در محضر مبارک پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خبر می دهد .

آیا هنگامی که از درونِ قبر ، شخصی که قبلاً او را در آنجا دفن کرده اند و بدنش طبیعتاً متلاشی شده و خاک گردیده ، به اذن خداوند مجدّداً زنده می شود و بیرون می آید دلیل بر حشر بدن دنیوی نیست ؟ !

دلالت روایت بر بعث بدن عنصری تمام است ولی برای کسی که بدون پیش فرض ذهنی باشد و در صدد اثبات نظریه خاصّی نباشد .

شبهۀ دوّم : « در روایت آمده بود که در قیامت باران زیادی از آسمان می بارد و پوست ها و گوشت ها می روید و با خروج از قبور دنیوی و از این قبیل تعابیر که استنادش به آخرت ، ممکن نیست . زیرا در آخرت این آسمان و زمین دنیوی وجود ندارد تا امثال این باران دنیوی را شاهد باشیم و این با آیات « وَإِذَا السَّماءُ کُشِطَتْ » و « إِذَا السَّماءُ انفَطَرَتْ » منافات دارد » .(2)