وامّا در خصوصیات شناخت حق تعالی نیز دین نقش اساسی دارد زیرا بعد از اثبات شریعت و حجیّت کلام شارع ، پذیرش کلام او در تفاصیل و خصوصیات حق تعالی هیچ اشکالی ندارد خصوصا اینکه شیوه کتاب و سنت در بیان این گونه امور ، اقامه براهین عقلی متقن می باشد .
خلاصه آنکه جدا کردن مباحث توحیدی از پیکره دین و بیانات وحی و سپردن آن به فکر محدود بشری یا مکاشفات صوفیه امری نا صواب است زیرا هیچ یک از آن دو مصون از خطاء ولغزش نیستند و در نمایاندن واقع بدون شائبه نمی باشند ، به خلاف وحی که احتمال خلاف واقع در او منتفی است و ارشادات او به مدرکات عقلیه مشوب به وهم نیست . بنابراین راه صحیح در باب معرفه اللّه رجوع به قرآن و روایات معصومین علیهم السلام است چنانکه در آن دو نیز براین امر تأکید شده است زیرا که معصومین علیهم السلام معلّمان حقیقی توحید هستند و تبیین معارف توحیدی از شئون امامان معصوم می باشد و بیان و تعلیم آن امر خطیر و اساسی به آنان واگذار شده است .
پاسخ به شبهاتی پیرامون تمسّک به قرآن و عترت علیهم السلام در باب عقاید
اشاره
بعد از اثبات لزوم مرجعیت کتاب و سنّت شایسته است به شبهاتی که در این راستا مطرح شده اشاره کنیم و جواب آن را بیان نمائیم :