تاملی در نظریه اصالت وجود و وحدت وجود صفحه 89

به خبرهای فرعی فقهی ندارد بلکه تماما عموم و اطلاق دارد و هر خبری که از ناحیه شارع وارد شده باشد را شامل می شود .

از آنچه بیان شد این شبهه هم دفع می شود که گفته شده : صحیح است که ما مأمور به أخذ از کتاب و سنّت هستیم ولی آنچه که الآن با آن مواجه هستیم حاکی سنت است نه نفس سنّت .

جواب : از روایات حاکیِ سنت یا اطمینان و یقین به قول معصوم و سنّت حقیقی حاصل می شود یا اطمینان و یقین به کلام معصوم و نفس سنت حاصل نمی شود .

صورت اول مانند مواردی که روایات متواتر است و یا مواردی که قرائن و شواهدی دلالت می کند که حاکی مطابق با واقع است و علم و اطمینان به نفس سنت حاصل می شود که موارد فراوانی از روایات از این قبیل است .

صورت دوم جائی است که علم و اطمینان به مطابقت حاکی با نفس سنت نداریم در این مورد باید متعبّد به حاکی باشیم به لحاظ ثمره عملی آن که عبارتست از عقد القلب و التزام قلبی به مفاد روایت .

شبهه دوّم : عدم نقل دقیق روات و نقد آن

شبهۀ دیگری که در بحث صدور روایات مطرح شده این است که گفته اند شاید ناقلان روایات اعتقادی ، کلام معصوم را برای ما همراه با ذهنیات خود نقل کرده اند و چه بسا بعضی از آنها عقاید نا صحیح داشته اند مثلاً سنّی مذهب بوده اند و به همین جهت کلام امامان علیهم السلام را به طور دقیق نقل نکرده اند .

جواب : این احتمال مردود است زیرا أولاً : در بسیاری از موارد ، روایات عقایدی در حدّ وفور و تواتر است مانند روایات تباین بین خالق تعالی و مخلوق یا روایات حدوث عالم پس از عدم محض که در آن موارد احتمال نقل غیر دقیق راویان منتفی است زیرا که آن مسأله اعتقادی با تعابیر مختلف و راویان متعدد نقل شده بلکه در خطب و ادعیه که اهتمام نقل نفس الفاظ صادره از معصوم علیه السلام بیشتر بوده وارد شده .