کلم الطیب صفحه 144

فَأَوْحیٰ إِلَیْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُکْرَهً وَ عَشِیًّا

-1

که وحی در این آیه بمعنی اشاره است (2).

6-وحی تقدیر است،مانند آیه شریفه وَ أَوْحیٰ فِی کُلِّ سَمٰاءٍ أَمْرَهٰا (3)که وحی در اینجا بمعنی تقدیر است.

7-وحی پیغمبری است،چنانچه در آیه شریفه میفرماید: إِنّٰا أَوْحَیْنٰا إِلَیْکَ کَمٰا أَوْحَیْنٰا إِلیٰ نُوحٍ وَ النَّبِیِّینَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَیْنٰا إِلیٰ إِبْرٰاهِیمَ وَ إِسْمٰاعِیلَ وَ إِسْحٰاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ الْأَسْبٰاطِ وَ عِیسیٰ وَ أَیُّوبَ وَ یُونُسَ وَ هٰارُونَ وَ سُلَیْمٰانَ وَ آتَیْنٰا دٰاوُدَ زَبُوراً (4)چنانچه در حدیثی که بحار از تفسیر نعمانی از امیر المؤمنین علیه السّلام نقل فرموده بجمیع این اقسام اشاره شده است.

و برای وحی نبوت نیز در قرآن سه قسم ذکر شده «مٰا کٰانَ لِبَشَرٍ أَنْ یُکَلِّمَهُ اللّٰهُ إِلاّٰ وَحْیاً أَوْ مِنْ وَرٰاءِ حِجٰابٍ أَوْ یُرْسِلَ رَسُولاً فَیُوحِیَ بِإِذْنِهِ مٰا یَشٰاءُ إِنَّهُ عَلِیٌّ حَکِیمٌ» (5)

1- 1) سوره مریم آیه 12(پس ذکریا بر قوم خود بیرون آمد و اشاره کرد که تسبیح پروردگار کنید در صبح و شام).
2- 2) در امم سابقه یک قسم روزه صمت معمول بود که یک یا چند روز حوائج خود را باشاره برگزار مینمودند. و حضرت زکریا در آن موقع که بر قوم خود بیرون شده روزه صمت داشت از این جهت باشاره با آنها سخن گفت.
3- 3) سوره فصلت آیه 11(و مقدر کرد خداوند در هر آسمانی کار او را).
4- 4) سوره نساء آیه 161(وحی فرستادیم بسوی تو چنانچه بنوح و پیغمبران بعد از او و ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اولاد یعقوب و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و زبور را بداود عنایت فرمودیم).
5- 5) برای بشری تکلم کردن خدا با او میسر نیست مگر بطریق وحی یا از پس پرده غیب یا بوسیله فرستادن ملک پس آن ملک وحی کند باذن پروردگار آنچه را که خدا بخواهد بدرستی که خداوند بلند مرتبه و دانای بمصالح و مفاسد امور است.