کلم الطیب صفحه 199

چهارم-در معجزه مشاهده تمام افراد امت حتی کسانی که در زمانهای بعد می آیند لازم نیست،بلکه هرگاه جماعتی مشاهده کردند و بنحو تواتر بدیگران رسید بطوری که قطع و یقین بصدور آن حاصل،و احتمال تعمیه و سحر داده نشد کافی است.

پنجم-در معجزه تکرار و تعدد لازم نیست باینکه پیغمبر تقاضای مختلفه مردم را بپذیرد و هر روز و هر ساعت بمیل و خواهش هر کس اقامه معجزه کند و مجلس خود را بتماشاخانه عجائب و غرائب تبدیل سازد،بلکه تنها بر او لازم است حق را ثابت کند و حجت را تمام نماید اگر چه باقامه نمودن یک معجزه باشد یک مرتبه.

ششم-لازم نیست پیغمبر در هر زمانی قادر بر انجام معجزۀ باشد چون او نیز بشر و عاجز است،و معجزه فعل خداست که برای اثبات صدق پیغمبر بوی عنایت میفرماید و اقامۀ آن در هر زمانی بسته باراده و مشیت اوست.

هفتم-لازم نیست معجزه بنحو خاص و طرز معین و آنطوری که مردم تقاضا میکنند باشد بلکه همینقدر که مردم از اتیان بمثل آن عاجز باشند کافی است.

هشتم-هرگاه کسی نتواند بین معجزه و سحر و صنعت فرق بگذارد باید باهل خبره رجوع کند.

نهم-کسی که نبی مسلم یا معصوم ثابت العصمه ای بنص صریح قطعی به نبوت او خبر داد بطوری که احتمال غیر او نرود برای اثبات نبوتش کافی است و دیگر باقامه معجزه احتیاجی نیست(چنانچه قبلا ذکر شد).

دهم-هرگاه بدلیل قطعی عصمت و اکملیت شخصی ثابت گردد اگر مدعی نبوت شود همان عصمت و اکملیت او بر صدقش کافیست و دیگر نیازی بمعجزه نیست.

یازدهم-کسی که بر طبق دعوای خود اقامه معجزه کند لازم نیست نبی