کلم الطیب صفحه 296

بسیاهی قرآن است.

و دلیل بر این مدعا اینست که چنانچه گذشت قرآن بتدریج،-یعنی-آیه آیه و سوره سوره در موارد لازمه نازل میگردید و آنچه نازل میشد مسلمانان بتمام رغبت فورا ضبط میکردند و آنچه می نوشتند برای یکدیگر قرائت و با هم تطبیق و بدقت تصحیح میکردند که مبادا با هم اختلافی داشته باشد و حتی در زمان پیغمبر صلی اللّه علیه و آله عده زیادی تمام قرآن را حفظ داشتند،و از زمان نبی صلی اللّه علیه و آله الی زماننا هذا هزارها بلکه ملیونها قرآن نوشته شده و هزاران نفر آن را حفظ نموده اگر یک قرآن بر خلاف سیاهی بود آن را غلط میشمردند و اگر یک قاری اعرابی را بر خلاف سیاهی میخواند او را ردع میکردند.

بنابراین سیاهی قرآن بنحو تواتر،بلکه فوق تواتر از زمان پیغمبر صلی اللّه علیه و آله دست بدست بما رسیده و قابل هیچ گونه خدشه و ایرادی نیست.

اما روایت«ان القرآن نزل علی سبعه احرف»که مشهور بر مدعای خود بآن استدلال کرده اند.

اولا- از حیث سند ضعیف است(حتی بنابر مذهب عامه)و رواتش عامی هستند و در رجال عامه هم تضعیف شده اند.

ثانیا- معارض با اخبار دیگر عامه است که نقل کرده اند«ان القرآن نزل علی اربعه احرف»یا«علی عشره احرف».

و ثالثا- در معنای سبعه احرف اختلاف شدیدی است در بعض روایاتش سبعه احرف بزاجر و آمر و حلال و حرام و محکم و متشابه و امثال تفسیر شده، و در بعض دیگر بامر و زجر(نهی)و ترغیب و ترهیب(ترسانیدن)و جدل و قصص و مثل،و در برخی دیگر به بشیر و نذیر و ناسخ و منسوخ و عظه (پند)و مثل و محکم و متشابه و حلال و حرام(این تفسیر مناسب با عشره احرف است).

بالجمله این خبر مجمل است و ابدا دلالت بر قرائتهای هفتگانه ندارد.