کلم الطیب صفحه 316

بخش پنجم در امامت

اشاره

این بخش مشتمل بر دو مطلب است:

مطلب اول در امامت عامه و آن بر هشت مبحث مرتب میگردد:

مبحث اول-در معنی امام،ولی،حجت،خلیفه:

کلمه امام مأخوذ از أم بمعنی تقدم(فعل ماضی)(پیشی گرفت)و امامت بمعنی تقدم(مصدر)(پیشی گرفتن)و امام(بفتح همزه)بمعنی قدام-یعنی جلو و پیش-مقابل خلف و وراء که بمعنی عقب و پس میباشد و امام(بکسر همزه) بمعنی مقدم و مقتدی است.

پس امامت از امور نسبیّه است که بین دو شخص(امام و مأموم)واقع میشود و محتاج بسببی است که موجب تقدم امام بر سایرین و باعث اقتداء و پیروی آنان از وی باشد و باصطلاح ما به التقدم و ما فیه التقدم لازم دارد،مثلا امامت در نماز جماعت بر شخصی اطلاق میشود که دارای ملکه عدالت باشد و پیش از مأمومین بایستد و آنها بوی اقتدا نموده در افعال نماز متابعت او را نمایند که سبب تقدمش عدالت و در خصوص نماز است.

و امامت در ظلم و کفر بکسی اطلاق میشود که در ظلم و کفر از دیگران پیشی گرفته باشد و دیگران باو اقتداء کنند،چنانچه در قرآن میفرماید: «وَ جَعَلْنٰاهُمْ