کلم الطیب صفحه 360

پنجم- نص قطعی از پیغمبر ثابت النبوه و یا امام ثابت الامامه یا معصوم ثابت العصمه بر کذب دعوی او باشد،زیرا با فرض اینکه نبوت آن پیغمبر یا امامت آن امام ثابت است تصدیق او تکذیب آن پیغمبر یا امام خواهد بود.

ششم- مدعی امامت بنبوت پیغمبری یا امامت امامی اعتراف کند(و لو نبوت آن پیغمبر یا امامت آن امام ثابت نباشد)و آن نبی یا امام دعوی امامت او را تکذیب کنند،زیرا این مدعی یا در اعتراف بنبوت یا امامت آن شخص صادق است یا کاذب،اگر صادق است لازمه اش دروغ بودن دعوی امامت خود اوست،و اگر کاذب است کذب منافی عصمت است و شخص غیر معصوم لیاقت امامت ندارد،پس بهر تقدیر بطلان دعوی او ثابت خواهد بود.

نظیر باب که بنبوت پیغمبر اسلام و امامت ائمه اثنا عشر اعتراف نموده و از کلمات آنها ثابت شده که پیغمبری بعد از پیغمبر اسلام و امامی جز ائمه اثنا عشر نیست،بنابراین همین اعتراف او دروغ بودن دعوی او را ثابت میکند.

هفتم- آنکه پیغمبر ثابت النبوه یا امام ثابت الامامه علاماتی ذکر کرده باشند که بر دروغ بودن دعوی او منطبق شود،مثل اینکه فرموده باشند هر کس قبل از صیحه آسمانی و خروج سفیانی مدعی ظهور امام غائب شود دروغگو است،و این مدعی پیش از وقوع این دو علامت چنین ادعائی نماید.

و ناگفته نماند که ادلّه موانع امامت از مطالب واضحی است که محتاج ببیان نیست و مرجع اکثر،بلکه همه آنها بفقدان شرایط امامت است و نوع آنها در بحث نبوت تذکر داده شده و احتیاج بتکرار نیست.

ضمنا وجود همین موانع در مدعیان امامت از خلفای سه گانه و بنی امیه و