کلم الطیب صفحه 706

کسی تمام عمر خود را صرف عبادت و اطاعت نماید و در مدت عمر تنها یک معصیت از او صادر شود هرآینه مستحق عقوبت خواهد بود،زیرا مدتی که عبادت و اطاعت میکرده بوظیفه بندگی خود رفتار می نموده ولی آن یک معصیت او را از وظیفه بندگی خارج نموده و مستحق عقوبت گردانیده است.

چنانچه این معنی در باره موالی و عبید ظاهری،بلکه نوکر و شاگرد و کلفت و خدمتگذار نیز مشاهده میشود که اگر مدت مدیدی بوظیفه بندگی و نوکری یا شاگردی و خدمتگزاری خود رفتار کرده باشد و تنها یک مرتبه خیانتی یا دزدی از او سر زند او را عقوبت و سیاست میکنند و وی را نمیرسد که بگوید مثلا بیست سال ترا اطاعت کردم،اکنون برای یک خیانت مرا عقوبت میکنی؟ زیرا در جواب میگوید آن مدت بوظیفه خود رفتار میکردی و اینک از وظیفه خارج شدۀ از این جهت مورد عقوبت قرار گرفتۀ.

و بالاتر از این تفضل این ستکه خداوند حسنات را ده برابر و سیئات را یک برابر حساب میکند چنانچه میفرماید: «مَنْ جٰاءَ بِالْحَسَنَهِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثٰالِهٰا وَ مَنْ جٰاءَ بِالسَّیِّئَهِ فَلاٰ یُجْزیٰ إِلاّٰ مِثْلَهٰا وَ هُمْ لاٰ یُظْلَمُونَ» (1)(هر که یک کار نیک بجا آورد برای او ده برابر اجر است و هر که یک کار بد مرتکب شود بهمان اندازه جزا داده شود)و از امیر المؤمنین علیه السّلام مرویست که فرمود:«ویل لمن غلبت آحاده علی عشراته»(وای بر کسی که یکیهایش بر دهه هایش فزونی یابد -یعنی-معاصی او را که یک برابر حساب کنند بر عبادتهای او که ده برابر حساب میکنند اضافه شود)

علاوه بر اینکه تمام عبادات با کوچکترین نعمتهای الهی برابری نمیکند و هر کس بهر مرتبه نائل شود در شکرگزاری حضرت احدیت مقصر است،چنانچه از سید رسل صلی اللّه علیه و آله و سلّم منقول است که در پیشگاه احدیت عرض میکند،«ما عرفناک حق معرفتک و ما عبدناک حق عبادتک».