کلم الطیب صفحه 807

اقدام و از معصیت و نافرمانی اجتناب کند و هر چه بتواند اسباب مغفرت و رحمت را برای خود فراهم نماید و اسباب رحمت و مغفرت بسیار است از آن جمله،ازاله اخلاق رذیله و ترک معاصی کبیره،تحصیل اخلاق حمیده و اتیان بفرائض دینی،اتیان بنوافل و مستحبات شرعیه،احسان بفقراء و ارحام و سادات و ایتام و سائر مسلمانان بلکه حیوانات،توبه از گناهان و طلب مغفرت و گریه و تضرع و ابتهال بدرگاه احدیت،توسل بخانواده عصمت و طهارت از قبیل زیارات و اقامه عزاء و خدمت بآستانه آنها و نحو آن،خدمت بدین و اعلاء کلمه لا اله الا اللّه و احیاء احکام الهی و غیر اینها از امور دیگر«اللهم اغفر للمؤمنین و المؤمنات الاحیاء منهم و الاموات».

عنوان دوازدهم:شفاعت،و کلام در آن در چهار مقام بیان میشود:

مقام اول در معنی شفاعت و حقیقت آن:

حقیقت شفاعت عبارت از وساطت در ایصال و رسانیدن نفع،و دفع ضرر است نسبت بکسی که لایق و قابل شفاعت باشد.

بنابراین شفاعت در مورد اخیار و نیکان،استدعاء و خواهش عفو و بخشش و طلب و مغفرت و تجاوز از سیئات آنهاست و این معنی اختصاص بعالم آخرت ندارد،بلکه در دنیا و عالم برزخ نیز ساری و جاری است چنانچه خداوند در کلام مجیدش میفرماید: «وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِیماً» (1)(و اگر ایشان هرگاه بر خود ستم مینمودند(مرتکب معصیت میشدند)نزد تو می آمدند و از خدا طلب مغفرت میکردند و پیغمبر صلی اللّه علیه و آله برای ایشان طلب مغفرت مینمود هرآینه خدا را توبه پذیر و بخشنده می یافتند)که ملامت کرده کسانی را که خدمت پیغمبر صلی اللّه علیه و آله و سلّم