متن و ترجمه توحید صدوق صفحه 296

1- الحجر: 29، و ص: 72.

2- نفخ الروح ذکر فی القرآن فی مواضع: بدن آدم، رحم مریم أی بدن عیسی الذی سواه اللّه فی رحمها، الطین کهیئه الطیر التی خلقها عیسی، و النافخ فی الموضع الأول و الثانی ملک باذن اللّه لما فی الحدیث السادس و لقوله تعالی: «فَأَرْسَلْنا إِلَیْها رُوحَنا فَتَمَثَّلَ لَها بَشَراً سَوِیًّا» و فی الموضع الثالث عیسی علیه السلام باذن اللّه لقوله تعالی: «أَنِّی أَخْلُقُ لَکُمْ مِنَ الطِّینِ کَهَیْئَهِ الطَّیْرِ فَأَنْفُخُ فِیهِ فَیَکُونُ طَیْراً بِإِذْنِ اللَّهِ» ثم یحتمل أن تکون لفظه «من» فی قوله تعالی: «وَ نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی»* نشویه ابتدائیه أی نفخت فیه من طریق ملک و بواسطته و سمی ذلک الملک روحا فأضافه الی نفسه کما فی قوله تعالی فی قصه عیسی: «فَأَرْسَلْنا إِلَیْها رُوحَنا- الآیه» فمعنی الحدیث کان روح اختاره اللّه و اصطفاه- الخ، فأمر اللّه فنفخ اللّه فی آدم من طریقه و بواسطته و یقرب هذا الاحتمال قوله تعالی: «إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللَّهِ کَمَثَلِ آدَمَ- الآیه» فان النفخ فی بدن عیسی فی رحم مریم بواسطه الملک قطعا.

ترجمه:

حدیث کرد ما را حمزه بن محمد علوی «ره» گفت که خبر داد ما را علی بن ابراهیم بن هاشم از پدرش از ابن ابی عمیر از عمر بن اذینه از محمد بن مسلم که گفت حضرت باقر (ع) را سؤال کردم از قول خدای عز و جل وَ نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی فرمود که روحی است که خدا آن را اختیار کرده و برگزیده و آفریده و آن را بسوی خود نسبت داده و بر همه روحها تفضیل داده و امر فرموده و از آن در آدم دمیده شده.

حدیث 2

2- أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ عَنِ الْحَلَبِیِّ وَ زُرَارَهَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَحَدٌ صَمَدٌ لَیْسَ لَهُ جَوْفٌ وَ إِنَّمَا الرُّوحُ خَلْقٌ مِنْ خَلْقِهِ نَصْرٌ وَ تَأْیِیدٌ وَ قُوَّهٌ یَجْعَلُهُ اللَّهُ فِی قُلُوبِ الرُّسُلِ وَ الْمُؤْمِنِینَ(1).

ترجمه:

پدرم رحمه اللَّه گفت که حدیث کرد ما را سعد بن عبد اللَّه گفت که حدیث کرد ما را احمد بن محمد بن عیسی از ابن فضال از حلبی و زراره از حضرت صادق (ع) که فرمود خدای تبارک و تعالی یگانه ایست تو پر که او را اندرونی نیست و جز این نیست که روح آفریده ایست از آفریدگان او و یاری و تأیید و قوتی است که خدا آن را در دلهای پیغمبران و مؤمنان قرار میدهد.