میراث حوزه اصفهان جلد 1 صفحه 138

قرآن،فمن ادّعی منهم أنّ له علیها برهانا أو قیاسا جامعا مانعا،فلیأتنا به و بمستمعه.

و ما این رساله را به ایراد چهار فصلی که موجب ازدیاد دانش و بینش شود ختم کنیم بی قدح و مدح،چه غرض تحریر دعواست نه ردّ مدّعا،و مطلب تقریر کلام است نه قلب و نقد مقام.

فصل اوّل ذکر اوّل مشایخ صوفیان،و اوّل خانقاه ایشان

اوّل کسی را که صوفی لقب داده اند ابو هاشم صوفی است که در اصل کوفی،و در شام شیخ و معاصر سفیان ثوری بود،و داخل شدن سفیان با جماعت از صوفیان بر حضرت صادق-علیه صلوات اللّه الملک المنّان-و انکار کردن ایشان بر آن حضرت ثیاب تجمّل و لباس خوب را،و ترغیب کردن ایشان مردم را به ترک ثروت و سامان،و باغ و بستان،و اسب و شتران،بلکه به خان خان ومان و آب و نان،و تحریض نمودن ایشان به کسوت درویشان،و مناظرۀ حضرت با ایشان،و الزام دادن بر وجه شافی و طریق وافی،در فروع کافی در کتاب معیشت در باب معنون به«دخول الصوفیّه علی أبی عبد اللّه علیه السّلام و احتجاجهم علیه فیما ینهون الناس عنه من طلب الرزق»مسطور است. (1)

و از این باب مستفاد می گردد که مجرّدی و بی خان و مانی،و ترک لذّت و عزّت و مال و مکنت و زن و دولت که صوفیّه طریقت نام نهاده اند خلاف شرع است،و از همین باب با صواب،کمال خطا و سفاهت،و غایت نادانی و حماقت خوبان این طایفه،و مذمّت طریقت ایشان که مشهور به طریقت درویشان است فهمیده می شود،هر که