میراث حوزه اصفهان جلد 1 صفحه 153

وَ مٰا کٰانَ صَلاٰتُهُمْ عِنْدَ الْبَیْتِ إِلاّٰ مُکٰاءً وَ تَصْدِیَهً (1) و أیّ تغفّل أبلغ من تغفّل من یتبرّک بمن یتبرّک بمن یتعبّد اللّه بما عاب به الکفّار فَإِنَّهٰا لاٰ تَعْمَی الْأَبْصٰارُ وَ لٰکِنْ تَعْمَی الْقُلُوبُ الَّتِی فِی الصُّدُورِ . (2)

ششم:حلولیّه،

گویند:روی شاهدان و پسران صاحب جمال دیدن و بوسیدن حلال است،و نزدیکی با ایشان مباح؛از فرط نشاط،رقص کنند،و گویند:صفتی از صفات خدایی تعالی حالتی است که در حال سماع و رقص بر ما ظاهر می شود،و از حوران بهشت به ما فیض ها و هم زبانی ها می رسد.

و این اعتقاد گمراهان و سفیهان است.

و علاّمۀ حلّی در نهج الحق و کشف الصدق گفته که:

خدای تعالی در غیر خود حلول نمی کند،چه ضروری اوّلی است که حال محتاج است به محل،و هر محتاج به غیر،ممکن است،پس بر تقدیری که واجب تعالی حلول در غیر کند لازم آید که ممکن باشد،و امکان،منافی وجوب وجود است،و لکن جمهور صوفیّه بر خلاف این رفته،گویند که:حق تعالی در ابدان عارفین حلول کرده،با ایشان متّحد می شود،تعالی اللّه عن ذلک علوّا کبیرا. (3)

بباید دانست که محقّقان صوفیّه به اتّحاد و حلول قائل نیستند،و این عبارت ایشان

1- (1)) الانفال:35.
2- (2)) نظر کنید به مشایخ صوفیّه که مردم دیدن ایشان را مبارک دانند و میمون شمرند،چگونه است عبادت و بندگی ایشان از رقص کردن و دست زدن و غنا نمودن؟و حال آن که خدای تعالی این فعل را عیب کرده،و بر جاهلان و کافران در این باب سرزنش نموده،و فرموده: وَ مٰا کٰانَ صَلاٰتُهُمْ عِنْدَ الْبَیْتِ إِلاّٰ مُکٰاءً وَ تَصْدِیَهً بعد از آن فرموده:چه غفلتی فوق غفلت قومی است که تبرّک جویند از جمعی که عبادت کنند خدا را به نحوی که خدا آن را عیب کرده،و کافران را بر ارتکاب آن توبیخ نموده.
3- (3)) نهج الحق و کشف الصدق:57.