میراث حوزه اصفهان جلد 1 صفحه 154

است که میان صورت و آئینه به هیچ وجه اتّحاد ممکن نیست،و نه حلول.

)گوید آن کس در این مقام فضول )که تجلّی نداند او ز جهول

)هر چه روی دلت مصفّاتر )ز او تجلّی تو را مهیّاتر

حلول و اتّحاد در دو ذات صورت بندد،و در چشم شهود،در همۀ وجود،[جز] یک ذات مشهود نمی تواند بود.

)به هر که می نگرم صورت تو می بینم )از این بتان همه در چشم من تو می آیی

هفتم:حورائیّه،

و مذهب ایشان آن است که گویند:در وقت سماع و صحبت و بی هوشی،حوران بهشت بیایند بر ما،و ما را با ایشان وقوع و طی حاصل شود،و چون به هوش آیند غسل کنند.

و این خلاف عقل و نقل،و کذب بلا وقوع است.

هشتم:وقوعیّه،

و مذهب ایشان آن است که گویند:شریعت به دلیل وقوع است،و خدا را به دلیل نتوان دید،و نتوان شناخت،و بنده از حقیقت و چگونگی وی عاجز است؛و این نوع مزخرفات گویند.

نهم:متجاهله،

لباس الوان از ابریشم پوشند،و زرینه و زربفت را مباح دانند،و مجالس از محرّمات آراسته دارند از ساز و شاهد و پسران،و گویند:ما که خود دانا شدیم برای دفع ریا چنین می کنیم،و سرود و غزل و روایات و حکایات که نه به دین و نه به دنیا نفع داشته باشد،گفتن و شنیدن آن را حلال دانند،و این فرمان برداری نفس است، چه نفس امّاره مایل به اکل و شرب لذیذ و لباس های فاخر است،و خلاف منطوق کریمۀ وَ نَهَی النَّفْسَ عَنِ الْهَویٰ (1)است