میراث حوزه اصفهان جلد 6 صفحه 12

استاد الحکماء و العرفا صدر المتألّهین و نور السالکین ملاّ صدرا شیرازی-طاب ثراه-در کتاب اسفار،بسیط الحقیقه کلّ الاشیاء از حقیقت معنی آن سؤال فرمودند،و آن جناب جواب شافی مرقوم داشته که بیان حقیقت آن است».

افزون بر این،در متن رساله اشارات گوناگونی بدین موضوع وجود دارد،همچون:

«و لکنی لست أجسّر کلّ الجساره...و لست أطمئنّ کلّ الاطمینان فی الرخصه من صاحب الشریعه و من جانب الحجه-عجل اللّه فرجه،علیه السّلام فإنّ العباره قاصره و ظواهر الالفاظ متبادره،و مع ذلک کلّه خفت إساءه الأدب؛فإنّ امتثال الأمر الأعلی من المهمّ الأهمّ الأوهب،و کیف لا!؟و قد أمر المولی الأعظم،مولی الکلّ،مقتداء الجلّ و الکلّ، فخر العرب و العجم-مدّ اللّه ظلّه الأعلی-..».

بنابدین عبارت،حکیم نوری تحاشی از ورود به بیان برخی از حقایق الهی داشته که فرمان پیشوای شریعت را مصحّحی جهت بیان آن دانسته است.

حکیم نوری پس از نگارش متن رساله خود،دیباجه ای بر آن نگاشته که به صراحت از پاسخگویی خود در قبال محقّق قمی یاد کرده است،«امّا بعد فهذه النمیقه الوجیزه، الموسومه بالرقیمه النوریه...امتثالا لأمر الأعلی...یعنی أمر المولوی،مولی أصحاب السعاده،مولی طلاّب الحقیقه،مولی الکلّ فی الکلّ،مولی الجلّ و القلّ،خلیفه بقیه اللّه تعالی فی أرض الدنیا،و نائب صاحب الأمر...مد اللّه ظلّه الأعلی،و منّ علینا بإدامه بقائه...»

براساس این دیباجه،افزون بر مراتب ارادت زائد الوصف نویسنده به محقّق قمی نام این نگاشته مسلّما«رقیمه نوریه»خواهد بود.

پس از نگارش رساله و ارسال آن به محقّق قمی،وی تعلیقه هایی نقضی بر رساله نوری نگاشته که همین امر دستمایه پاسخ بدان شده است،براساس پاره ای از نسخ کامل این اثر،پاسخ به اشکالات محقّق قمی،نگاشته ای تقریبا به اندازه متن رساله را فراهم آورده،که تا حال تحریر بر نگارنده معلوم نشده است که اصل این پاسخها از خود حکیم نوری است یا یکی از شاگردان وی.