میراث حوزه اصفهان جلد 6 صفحه 165

برگ(341 ر-344 ر)،در فهرست چنین معرفی شده:«جوابات المسائل الحائریه،شیخ بهایی در پاسخ صالح بن حسن جزائری با عنوان مسأله». (1)

ب).أجوبه مسائل شیخ صالح جزائری(سؤال و جواب های غیر مشهور):

همین رساله که متن آن در اینجا عرضه می گردد و بعد از این در مورد آن توضیح داده خواهد شد.

ج).یک سوال و جواب،

رساله کوتاهی شامل یک سوال از شیخ صالح جزائری و پاسخ آن از شیخ بهایی است.

که نصّ آن چنین است:

«بسم اللّه الرّحمن الرّحیم.

سأل الشیخ صالح الجزائری عن الشیخ بهاء الدین قدّس سرّه:

هل الزنا حقّ للّه سبحانه فقط أو مشترک بینه-جلّ شأنه-و بین الزوج،لو کانت المرءه المزنی بها ذات بعل،أو بینه و بین المولی لو کانت أمه،أو بینه و بین الزوجه مع إکراهها،أو بین اللّه-جلّ و علا-و بین الزوجین مع الإکراه،و علی تقدیر الإشتراک فما وجه التخلیص من ذلک عند إراده التوبه،و هل هذا الحقّ یورّث أم لا؟بیّن نفعک اللّه و نفع بک الأنام إلی ظهور الإمام.

[الجواب]الثقه باللّه وحده،إطلاق القول بأنّ الزنا حقّ اللّه-سبحانه-لا یخلو من شیء (2)و بعد القول بالتفصیل[أل]أقرب إلی التحصیل،فالأظهر أن یقال إن وقع بالحرّه الخلیّه مطاوعه فهو حقّ للّه فقط،و إن وقع بالأمه أو ذات بعل أو المکرهه أو بمن ترکّب منها ترکّب ثنائی أو ثلاثیا فهو مرکّب من حقّ اللّه و حقّ الآدمی،أعنی:حقّ المولی و الزوج و المرءه نفسها.

و لا شک أنّ غصب العرض و انتها که أفحش و أفضح و أشقّ علی النفس من غصب المال بمراتب لا تحصی.و فی الحدیث یحکم البعل فی حسنات الزانی.