میراث حوزه اصفهان جلد 6 صفحه 215

و لمّا تشرفت فی اصفهان بخدمته فی مجیئه من کربلا إلی زیاره مولی الکونین الامام علی بن موسی الرضا-صلوات اللّه علیهما-و کان فی ذمّته مهر زوجته سبعه توامین،و کان له هذا المبلغ عند واحد من سکّان المشهد الرضوی،فرأی فی المنام انّه قرب موته فقال:إنّی کنت مجاورا فی کربلا خمسین سنه لأن أموت فیه و أخاف أن یدرکنی الموت فی غیره.

فلمّا اطلع علیه بعض اخواننا أدّی المبلغ و بعثت معه من أخوانی فی اللّه،فقال:لمّا وصل السیّد إلی کربلا و أدّی دینه مرض و مات یوم التاسع و دفن فی منزله.و رأیت أمثال هذه الکرامات فی مده إقامته بإصفهان-رضی اللّه تعالی عنه-.

ولی لهذا الدعاء إجازات کثیره إقتصرت علیها،فالمرجوّ منه-دام تأییده-أن لا ینسانی فی مظان إجابه الدعوات،و التمست منه أن لا یقرأ هذا الدعاء إلاّ للّه تعالی،و لا یقرأ بقصد هلاک عدوّه إذا کان مؤمنا و إن کان فاسقا أو ظالما،و أن لا یقرأ لجمع الدنیا الدنیّه بل ینبغی أن یکون قرائته للتقرب إلی اللّه تعالی و لدفع ضرر شیاطین الجنّ و الانس عنه و عن جمیع المؤمنین إذا أمکنه نیّه القربه فی هذا المطلب،و إلاّ فالأولی ترک جمیع المطالب غیر القرب منه تعالی شأنه.

نمّقه بیمناه الداثره أحوج المربوبین إلی رحمه ربّه الغنی محمد تقی بن مجلسی الاصفهانی حامدا للّه تعالی و مصلیّا علی سیّد الأنبیاء و أوصیائه النجباء الأتقیاء.

-6

سید حسن بن حسین بن محمد کیا حسینی جیلانی

نسخه ای از«تهذیب الأحکام»را بین سالهای 1022 تا 1051 ق در اصفهان نگاشته است و آن را نزد مجلسی اول خوانده و وی چندین أنهاء برای او بین سالهای 1060 تا 1062 ق نگاشته است (1).