میراث حوزه اصفهان جلد 10 صفحه 165

نرود و در(1) وقتی که مقصود زن و مرد عقد منقطع باشد یعنی متعه و در عقد مدت(2) مذکور نشود(3)، علما در آن خلاف نموده اند.

بعضی گفته اند که: عقد صحیح است و میان این زن و مرد نکاح دائم متحقّق می شود.(4)

و بعضی گفته اند که: عقد باطل است.(5)

و بعضی گفته اند که: اگر عقد به لفظ نکاح یا تزویج گفته شده است صحیح و دائم است و اگر به لفظ متعه جاری شده است، باطل است(6) و مذهب دویم اظهر و اقوی است.

لیکن، احوط آن است(7) که بعد از وقوع چنین عقدی، یا عقدی دائم تازه جاری سازند(8)، یا آن مرد آن(9) زن را طلاق گوید.

و(10) مشهور میان علماء(11) آن است که درازی و کوتاهی مدّت متعه به اختیار

1- 1) م: + «آن».
2- 2) نسخه مرکز احیاء: «متعه».
3- 3) ج: «شود».
4- 4) الکافی للحلبی، ص 298، النکاح المتعه؛ الخلاف، ج 4، ص 340، فی اباحه نکاح المتعه؛ النهایه، ص 450، باب ضروب النکاح و ص 489، باب المتعه و احکامها؛ المهذب، ج 2، ص 241، باب نکاح المتعه؛ غنیه النزوع، ص 246، الفصل السادس: فی نکاح المتعه.
5- 5) مرحوم شیخ در کتاب المبسوط، ج 4، ص 246، فی نکاح المتعه، برخلاف نظرش در کتاب الخلاف و النهایه نظر داده و فرموده: «فان کانت المده مجهوله لم یصح»؛ و علامه حلی در تبصره المتعلمین، ص 179، الفصل الرابع فی المتعه، فرموده: لو لم یذکر الاجل فالاقرب البطلان و در تحریر الاحکام، ج 3، ص 520، الفصل الثامن: فی نکاح المتعه، فرموده: و قیل یبطل العقد و هو الاقوی.
6- 6) السرائر، ج 2، ص 550، الفرق بین نکاح الغبطه و نکاح المتعه.
7- 7) م: «آن است».
8- 8) ج: «سازد».
9- 9) ل: «مرد آن».
10- 10) ج: + «اقوی و».
11- 11) شرائع الاسلام، ج 2، ص 530، فی نکاح المنقطع؛ تحریر الاحکام، ج 3، ص 521، الفصل الثامن: فی نکاح المتعه؛ مسالک الافهام، ج 7، ص 449، یشترط فی العقد ذکر الاجل؛ الحدائق الناضره، ج 24، ص 141، فی أن ذکر الاجل شرط فی صحه نکاح المتعه.