میراث حوزه اصفهان جلد 10 صفحه 299

یغسل منه الثوب و لا الجسد»(1)، یعنی نیست در مذی از شهوت و در مذی از انعاض و در مذی از قبله و در مذی از مس فرج و در مذی از مضاجعه وضوء

و محتمل است که معنی خبر آن باشد که نیست در مذی از شهوت و نه در انعاض و نه در قبله و نه در مسّ فرج و نه در مضاجعه وضوء و بر هر تقدیر مذی از شهوت ناقض خواهد بود

و ایضا دلالت دارد بر آن صحیحه زید شحام؛ قال: قلت لأبی عبداللّه علیه السلام : «المذی ینقض الوضوء؟ قال: لا و لا یغسل منه الثوب و لا الجسد إنّما هو بمنزله البزاق و المخاط»(2) و ابن جنید(3) از علماء شیعه قائل شده است به آنکه هرگاه مذی بیرون آید عقیب شهوت ناقض وضوء خواهد بود.

و دلالت دارد بر آن صحیحه علی بن یقطین قال: «سألت أبا الحسن علیه السلام عن المذی أینقض الوضوء، قال: إن کان من شهوه نقض».(4) و می تواند که این خبر محمول بر استحباب باشد، جمعاً بین الأخبار.

و صاحب بحار در بعضی از فوائد خود بعد از آن که نقل کرده است تفسیر مذی را به آنکه آب رقیق لزجیست که بیرون می آید عقیب شهوت، گفته است که: ظاهر نمی شود از برای تقیید ابن جنید وجه وجیهی.(5) انتهی.

1- 1) الإستبصار، ج 1، ص 93، ح 300 10 و ص 174، ح 605 1 ؛ تهذیب الأحکام، ج 1، ص 253، ح (734) 21.
2- 2) الإستبصار، ج 1، ص 91، باب حکم المذی و الوذی، حدیث 3 ؛ تهذیب الأحکام، ج 1، ص 17، باب الأحداث الموجبه للطهاره، حدیث 40.
3- 3) در کتاب مختلف الشیعه، ج 1، ص 261 از ابن الجنید نقل می کند که: «إن خرج عقیب الشهوه ففیه الوضوء»؛ اگر مذی بعد از شهوت خارج شود، پس در آن وضو است.
4- 4) الإستبصار، ج 1، ص 93، باب حکم المذی و الوذی، حدیث 8 ؛ تهذیب الأحکام، ج 1، ص 19، باب الأحداث الموجبه للطهاره، حدیث 45.
5- 5) ملاذ الأخیار فی فهم تهذیب الأخبار، ج 1، ص 96؛ با عبارت علاّمه مجلسی این چنین است: «و علی ما عرفت من کلام الفقهاء و أهل اللغه لایظهر لتقیید ابن الجنید رحمه اللّه علیه وجهٌ وجیهٌ».