میراث حوزه اصفهان جلد 10 صفحه 301

کرده است آن را در مقام بحث بر سبیل احتمال، پس هرگاه در اخبار واقع باشد که مذی موجب وضوء نیست محمول بر معتاد خواهد بود علی الاستحباب یا بر وجوب بر مذهب ابن جنید، چنانکه مراد ابن جنید به خروج از شهوت خروج بر غیر معتاد بوده باشد.

[وذی چیست؟]

و وذی چیزیست که بیرون آید بعد از منی در عقب آن چنانکه تصریح شده است به آن در فقیه(1) و بعضی از اصحاب گفته اند(2) که: نیافته ایم «وذی» بذال معجمه را در لغت؛ لکن شهید ثانی(3) نقل کرده است که آن چیزیست که بیرون آید عقیب انزال.

و در مرسله ابن رباط(4) متقدمه گذشت که وذی آن چیزیست که بیرون آید از ادواء و بعضی در این مقام گفته اند(5) که: وذی به معنی عیب است، چنانکه ذکر کرده اند آن را

1- 1) من لایحضره الفقیه، ج 1، ص 66: عبارت این است که: «و الوذی، ما یخرج بعد المنی علی أثره».
2- 2) ملاذ الأخیار فی فهم تهذیب الأخبار، ج 1، ص 96؛ عبارت علاّمه مجلسی این چنین است: «و لم نجد بالمعجمه فی اللغه، و لکن ذکر الشهید رحمه الله أنه بالمعجمه: ما یخرج عقیب الإنزال».
3- 3) حاشیه شرائع الإسلام، ص 28 ؛ عبارت شهید ثانی این چنین است: «و بالمعجمه (الوذی) ماءٌ یخرجُ عقیب الإنزال» و رسائل الشهید الثانی، ج 2، ص 1211.
4- 4) الإستبصار، ج 1، ص 93، باب حکم المذی و الوذی، حدیث 11.
5- 5) القاموس المحیط، ج 4، ص 399 ؛ الوذی: الخدش و بهاء: الوجع و المرض، و الماء القلیل و العیب؛ الصحاح، ج 6، ص 2522؛ لسان العرب، ج 15، ص 386، تاج العروس، ج 20، ص 286.