میراث حوزه اصفهان جلد 12 صفحه 255

صفحه 255

ص :276

لا علی جهه کونها مرایا لملاحظه غیرها کمعنی الحرف أو مستعدّه متقاضیه للإسناد کمعنی الکلمه.

لایقال: إنّ البیاض(1) مثلا إذا کان مقولا علی کثره بالتشکیک لزم ذلک فی الأفعال المأخوذه منه أیضا؛ إذ المتفاوت فی الحقیقه هو الحدث و هو معنی اِسمیّ.(2)

(و المشترک مشترک) بین الاسم و أخَوَیْه (کالبواقی) فالمشترک منهما ک"ضَرَب" بمعنی سافَرَ و بَیَّنَ و دَقَّ و ک"مِن" للبیان و التبعیض، و المنقول ک"صلّی رکعتین" و ک"هوَ" المستعارَه للرابطه و "کان" بناءً علی کونهما أداتین، و الحقیقه و المجاز ک"نَطَقَ زیدٌ" و "نَطَقَتْ الحالُ" و "زید فی الحجره" أو "فی المسرّه". والمتأخّرون خصّوا الأقسام بالاسم تَبَعا للشفاء، لکنّه فسّره هناک أیضا بما یرادف مطلق اللفظ المفرد.(3)

[

الترادف و التباین

ثمّ اللفظ بالقیاس إلی معناه وحده و تعدّدا علی أربعه أقسام و قد ظهر إثنان منها و أشار إلی الباقیین بقوله: (و الألفاظ) المتکثّره المفرده الموضوعه (لمعنی) واحد تسمّی (مترادفه) حیث رَدِفَ بعضُها بعضا علی معنی، ک"إنسان" و "بَشَر"، و "أسد" و "أُسامه" (و) موضوعه (لمعان) متعدّده (ولو) کانت تلک المعانی (غیر متباینه) تسمّی (متباینه) لتغایرها لفظا و معنی؛ و المراد بعدم تباین المعانی اتّصال بعضها ببعض کالصفه و الموصوف ک"إنسان" و "کاتب" أو مساواتها صدقا ک"إنسان" و "ناطق" أو أعمّیّه بعض من بعض ک"إنسان" و "حیوان" أو "الأبیض".

====

1 ج: «الأبیض» بدل «البیاض».

2 ج: «معنی إسمیّ محمول علی أفرادها» بدل «هو الحدث... إسمیّ».

3 انظر: الشفاء (المنطق)، المقولات، ص 10.

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه