میراث حوزه اصفهان جلد 12 صفحه 43

ص :65

مجلسی که معصیت الهی در آن مجلس کرده شود و او قادر بر تغییر آن نباشد».(1) و به روایت دیگر فرمود که: «سزاوار نیست مسلمان را که مؤاخات و برادری کند با فاجر و احمق و کذاب».(2)

و ایضا از آن حضرت منقول است که رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود که: «هرکه طلب کند رضا و خوشنودی مردم را به آنکه مرتکب شود امری را که موجب سخط و غضب الهی باشد، حق تعالی حمد کننده او را از مردم، می گرداند مذمت کننده».(3) یعنی هرکه در امر غیرمشروع با مردم موافقت کند به قصد آنکه مردم او را حمد نمایند، حق تعالی چنان می کند که همان جماعت مذمّت کننده او می شوند.

و در حدیث دیگر همین مضمون را فرمود و بعد از آن فرمود که: «... هرکه اختیاری نماید طاعت الهی را به چیزی که مردم را به غضب آورد و از او ناراضی باشند، حق تعالی کفایت می فرماید از او عداوت هر دشمنی را و حسد هر حاسدی را و بغی هر سرکشی را و حق تعالی ناصر و ظهیر او باشد».(4) و بر این مضامین روایات و اخبار(5) زیاده از حدّ، عد و احصا است و برای آگاه خبیر همین قدر کافی است.

سوم: مبارزه با اعداء از دوستان و اقربا

اشاره

بیابد از کسی که اراده دارد که با او معانده نماید یا نزدیکی از اعزّه او را رسوا و ذلیل کند یا در پیش حاکم شرعی شهادتی بر او بدهد، پس مبادرت می نماید و به غیبت

====

1 الکافی، ج 2، ص 374، باب مجالسه اهل المعاصی، حدیث 1؛ وسائل الشیعه، ج 16، ص 260، باب تحریم المجالسه لاهل المعاصی، حدیث 4.

2 الکافی، ج 2، ص 376، باب مجالسه اهل المعاصی، حدیث 6؛ تحف العقول، ص 205، فی قصاری کلماته [علی] علیه السلام .

3 الکافی، ج 2، ص 372، باب من أطاع المخلوق فی معصیه الخالق، حدیث 1؛ الخصال، ص 3، باب الواحد، حدیث 6.

4 الکافی، ج 2، ص 372 373، باب من اطاع المخلوق فی معصیه الخالق، حدیث 2؛ وسائل الشیعه، ج 16، ص 153، باب تحریم اسخاط الخالق فی مرضاه المخلوق، حدیث 2.

5 بنگرید: وسائل الشیعه، ج 16، ص 152 156، باب تحریم اسخاط الخالق فی مرضاه المخلوق.