اندیشه های کلامی شیخ طوسی جلد 1 صفحه 200

امامت / 205

می فرماید: «و الذین آمنوا الذین یقیمون الصلوه و یؤتون الزکوه و هم راکعون»(1)

مراد از «الذین آمنوا» شخصی است که در حال رکوع زکات داده است و امت پیامبر (صلی الله علیه و اله وسلم) بالاتفاق معتقدند که کسی جز امیرالمؤمنین(علیه السلام)در حال رکوع زکات نداده است؛ بنابراین مراد از «الذین آمنوا» امیرالمؤمنین(علیه السلام)است.

بعد از اثبات این دو مطلب (مراد از ولی در آیه، اولی و احق است و مراد از الذین آمنوا»، امیرالمؤمنین(علیه السلام)است) نتیجه می گیریم که آیه شریفه دلالت دارد بر امامت امیرالمؤمنین ع؛ امامت بلافصل بعد از نبی مکرم اسلام، حضرت محمد بن عبدالله.

مرحوم شیخ در تلخیص الشافی، همین آیه را برای اثبات امامت امیرالمؤمنین(علیه السلام)ذکر می کند و می نویسد:

و أما النصوص علی امامته «علی لیلا من القرآن فأقوی ما یدل علیه قوله تعالی: (إما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا الذین یقیمون الصلوه و یؤتون الزکوه و هم راکعون»(2)

و وجه الدلاله من الآیه: هو انه ثبت ان المراد بلفظه «ولیکم» المذکوره فی الآیه. من کان متحققأ بتدبیرکم و القیام بأمورکم و تجب طاعته علیکم....(3)

روایات:

مرحوم شیخ بعد از اینکه مقدماتی را در خصوص طرح روایات برای اثبات امامت امیرالمؤمنین(علیه السلام)ذکر می کنند، بعضی از روایاتی را که به روشنی، دلالت بر امامت امیرالمؤمنین(علیه السلام)می کند، شاهد می آورند(4) که ما به آنها اشاره می کنیم.5.

1- مائده / 55
2- مائده / 55
3- شیخ طوسی، تلخیص الشافی، ج 2، ص 10. 4. همان، ص 45.