فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: شیعه شناسی - جلد 6 صفحه 229

هشام بن سالم از امام صادق علیه السلام نقل می کند که او فرمود: ما عُظِّم اللّهُ بمثل البداء.(1)

و باز امام صادق علیه السلام می فرماید: اگر مردم می دانستند که در اعتقاد به بدا چه پاداشی هست، هرگز از سخن گفتن دربارۀ آن خسته نمی شدند.(2)

تا این جا با واقعیت بدا از نظر ثبوت، آشنا شدیم ولی باید به تفسیر بدا در مقام اثبات و بهره گیری انبیا و اولیا از آن آشنا شویم. اکنون به توضیح این مطلب می پردازیم:

بدا در مقام اثبات

اشاره

خداوند جهان از همه چیز، خواه گذشته و خواه حال و آینده آگاه است.

گذشته از علم ذاتی که عین ذات اوست دو مظهر دیگر برای علم خدا هست:

1. لوح محفوظ

قرآن کریم به این مظهر از علم خدا چنین اشاره می کند:

(بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِیدٌ * فِی لَوْحٍ مَحْفُوظٍ) (3).

«این قرآنی گرانقدر است که در صفحه ای به دور از هرگونه دگرگونی جای دارد».

در آیۀ دیگر می فرماید:

1- (1) . بحار، ج 4، ص 107، باب البداء، حدیث 20.
2- (2) . توحید صدوق، باب بدا، حدیث 2.
3- (3) . بروج/ 21-22.