فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: شیعه شناسی - جلد 6 صفحه 243

باشی به همان حالت نخست، باز می گردی. ناگهان پیسی وی بازگشت.

آنگاه سراغ آن فرد مبتلا به کچلی رفت و با او نیز مانند پیشین سخن گفت، او نیز در پاسخ به دروغ متوسل شد و فرشته او را نفرین کرد و به حالت نخست باز گشت.

اما وقتی سراغ فرد نابینا آمد، گفتار پیشین خود را با آن دو نفر، با او نیز در میان نهاد و از او درخواست مال کرد، که او را در این سفر کمک کند، آن فرد نابینا شکر نعمت را به جا آورد و گفت: نابینا بودم، خدا بینایی مرا بازگرداند، فقیر بودم مرا غنی کرد، هر چه می خواهی بردار و برو. فرشته در مقابل گفت: مال خود را داشته باش. من برای امتحان تو آمده ام. خدا از تو راضی شد، اما بر دو یار پیشینت خشمگین گشت.(1)

بررسی این حدیث هم ما را به حقیقت بدا می رساند و هم چراغ سبزی است برای به کار بردن واژه «بدا للّه...».

ظاهر گزارش نخست این بود که آنان تا پایان عمر، از این دو نعمت بهره مند خواهند بود، اما مشروط بر این که نیازمند بیچاره ای را کمک کنند، ولی چون این شرط، در دو فرد نخست، محقق نشد، تقدیر دوم، جای تقدیر اول را گرفت، در حالی که در فرد سوم این شرط محقق شد و نعمت ادامه یافت.