فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: شیعه شناسی - جلد 6 صفحه 282

فرزند گرامی امام، حضرت سجاد علیه السلام، به هنگام دعا، دربارۀ یاران رسول خدا صلی الله علیه و آله دعایی دارد که به ترجمۀ بخش نخست آن می پردازیم:

«بارالها دربارۀ یاران محمد صلی الله علیه و آله به ویژه آنان که با او به نیکی همدمی نمودند، و به خوبی از آزمون به درآمدند، و دوشادوش او پیکار و در یاری او شتاب کردند و به دیدارش شتافتند و در پذیرش دعوت او بر یکدیگر پیشی می گرفتند و فرمان او را بردند و به جان پذیرفتند و در راه گسترش اسلام از زن و فرزند خود گذشتند، تا جایی که در این راه با پدران و فرزندان مشرک، جنگیدند، و به کمک او به پیروزی دست یافتند. آنان سرشار از محبّت پیامبر بودند و در این راه به داد و ستدی بی زیان با خدا امید داشتند».(1)

با توجه به این آیات و تاریخ قطعی غزوات پیامبر و سخنان دو امام بزرگوار، دیگر نمی توان شیعه را متهم کرد که معتقد به کفر صحابه و الحاد آنان است، بلکه بر عظمت مجموع معترف بوده و مطابق آیات گذشته و سخنان پیشین، داوری می کند.

نقطۀ اختلاف میان دو گروه

اختلافی که میان امامیه و دیگران هست، مسألۀ دیگری است و آن این که:

آیا همۀ افرادی که به حضور رسول خدا صلی الله علیه و آله رسیدند و چند روز در کنار او بودند، به لباس عدالت مزین گشتند و دیگر تا پایان عمر، خلافی از آنان سر نزده است؟ یا این که یاران رسول خدا صلی الله علیه و آله به سان تابعان (کسانی که پیامبر را ندیده ولی یاران