فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: شیعه شناسی - جلد 6 صفحه 403

سراسر این حدیث پیشوایان پاک قرار دارند، آن حدیث را «سلسله الذهب» نامیدند. متن آن حدیث چنین است:

«کَلِمَهُ لاإلهَ إلاّاللّهَ حِصْنِی فَمَنْ قَالَها دَخَلَ حِصْنِی وَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أمِنَ مِنْ عَذَابِی».

«خدا می گوید گفتن لإاله إلا اللّه دژ جاودانی من است و هرکس آن را بگوید وارد دژ من می گردد، وهرکس وارد دژ من شد از عذاب من ایمن می گردد».

محدثان ونویسندگانی که دربرابر کجاوۀ امام قلم به دست گرفته بودند وآن حدیث را ضبط می کردندتصور کردند، که در اینجا حدیث پایان یافته است زیرا امام پس از گفتن آن جمله پردۀ کجاوه را افکند و در داخل آن قرار گرفت ولی آنان دوباره دیدند که حضرت رضا علیه السلام پردۀ کجاوه را عقب زد و جمله دیگری نیز افزود وآن اینکه: «لکِنْ بِشَرْطِها وَ شُرُوطِها وَأنَا مِنْ شُرُوطِها» یعنی اقرار به توحید در صورتی ایمن بخش ونجات آفرین است که دیگر شرایط به آن ضمیمه گردد ویکی از شرایط آن است که بشر از حکومت معصوم کنار نرود وحکومت معصوم را کاملاً بپذیرد ودر حقیقت، امام مسئلۀ ولایت وحکومت معصوم را تکمیل کنندۀ توحید می داند زیرا در غیر این صورت حکومت طاغوت ها سبب می شود که همان توحید نیز از میان برود.

دو مسئلۀ مهم در زندگی امام علیه السلام

امام پس از ورود به مرو، به ظاهر مورد احترام مأمون ودیگر درباریان قرار گرفت و درنخستین جلسه، مأمون دو مطلب را به او پیشنهاد کرد. نخست