فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: شیعه شناسی - جلد 6 صفحه 481

پس از وی بزرگانی از شیعه در علم عروض قلم زده اند که ما دو نفر از بزرگان این علم در قرن چهاردهم را نام می بریم:

1. سید هبه الدین شهرستانی (1301-1386). وی کتابی به نام «رواشح الفیوض فی علم العروض» نوشته و در تهران در سال 1324 ه چاپ شده است.

2. شیخ مصطفی تبریزی (1298-1338 ه) مؤلف ارجوزه ای بسیار زیبا و دلنشین است که چهرۀ روزگار، چنین ارجوزه ای را به این روانی کمتر دیده است.

آن را دوست عزیز او ابوالمجد شیخ محمدرضا اصفهانی (1286-1362) شرح کرده و «اداء المفروض فی شرح ارجوزه العروض» نامیده است. اینک ما چند بیتی از آغاز این ارجوزۀ نادره را می آوریم:

الحمدللّه علی اسباغ ما أولی لنا من فضله وأنعما

وخصّنا منه بواف وافر من بحر جوده المدید الزاخر

صلی علی نبینا المختار ما عاقب اللیل علی النهار

وآله معادن الرساله بهم یداوی علل الجهاله

خذها ودع عنک رموز الزامره کعاده تجلی علیک بارزه

تجمع کل ظاهر وخاف فی علمی العروض والقوافی(1)

ما به همین مقدار در مشارکت شیعه در تأسیس و پیشبرد علم عروض اکتفا می کنیم.