فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 118

2. «و اعلموا أنّه ما ترک قومٌ الجهادَ قطّ الاّ حُقِّروا وذلّوا».(1)

«بدانید هیچ جمعیتی تلاش در راه خدا را رها نکرده اند مگر آن که خوار و ذلیل شده اند».

3. «أیّها الناس أعینونی علی انباط الشام فواللّه لا یعیننی علیهم منکم أحدٌ إلّا رجوت أن یأتینی یوم القیامه آمناً».(2)

«ای مردم، هر کس مرا در برچیدن نظام انسان های بی فرهنگ و پست حاکم بر شام کمک کند، به خدا سوگند، امید دارم که در روز قیامت با دلی آرام و خاطری آسوده با هم به سوی خدا برویم».

به خاطر این گفتارهای روشنِ او دربارۀ هدف خویش از نهضت، امامان اهل بیت علیهم السلام دربارۀ او گفته اند که او مردم را به کسی دعوت می کرد که از خاندان رسالت و مورد پسند و رضایت مردم باشد، و اگر او پیروز می شد به وعدۀ خود، وفا می کرد، و لذا امام صادق علیه السلام فرمود: زید انسانی مؤمن و عارف بود و در گفتار خود، صادق و راستگو بود و اگر پیروز می شد به گفتۀ خود عمل می کرد و اگر زمام کار را به دست می گرفت، می دانست آن را به دست چه کسی بسپارد.(3)

در این مورد، کلمات دیگری از امام صادق علیه السلام و امام رضا علیه السلام وارد شده که همگی، این مطلب را می رسانند.

در اینجا نکتۀ دیگری هست که مسأله را روشن تر می سازد:

زید، گام به میدان جهاد نهاد و می دانست که کشته و شهید می شود، و کراراً از پدر و مادر، این را شنیده بود، که او همان کسی است که در «کناسه» به دار آویخته

1- (1) . السیاغی، الروض النضیر، ج 1، ص 102.
2- (2) . همان، ص 127-128.
3- (3) . کلینی، الکافی، روضه، حدیث 381.