فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 135

شیرخوارش، در پی دنیاطلبی نبود، بلکه برای حفظ دین و جامعه از انحراف و ذلت و بازگشت جاهلیت به پاخاسته است.

دشمنی خاندان هاشم با بنی امیه، دینی بوده نه قبیله ای

در جزیره العرب، غالباً نبرد بین قبایل، جنگ دو شیخ قبیله در زمینۀ قلمرو سرزمین و مالی رخ می داد و چیزی که برای آنها مطرح نبود جنگ برای امور معنوی و دینی بود، در حالی که دشمنی هاشم، با امیّه جنبۀ قبیله ای نداشته، بلکه از معنویت بالای هاشم و فرو رفتن امیه در فساد اخلاقی سرچشمه می گرفته است.

مقریزی کتابی دارد به نام «النزاع و التخاصم بین بنی اُمیه و بنی هاشم» او در این کتاب، با ذکر مدارکی، ثابت نموده است که هاشم، از خلق و خوی والا و پاکی برخوردار بوده، در حالی که امیّه و فرزندان او در نقطۀ مقابل بودند.(1)

کشمکش هاشم و امیّه

هاشم دومین جدّ پیامبر با امیه به مناظره برخاستند و نتیجه این شد که پیش کاهنی بروند و هر کدام محکوم شد، پنجاه شتر چشم سیاه در مکه بکشد و ده سال از مکه بیرون برود. هر دو نزد کاهنی خزاعی رفتند که جد «عمرو بن حمق» از یاران خاص امیرمؤمنان علیه السلام بود. او پس از جمله های کوتاهی که مخصوص کاهنان آن زمان بود، این چنین قضاوت کرد: «هاشم بر امیّه در فضایل پیشی گرفته و در آغاز و پایان چنین بود. و گوینده به آن گواهی می دهد». هاشم با این که نحر