فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 153

2 خیزش مردم مکه

عبداللّه بن زبیر بیست ماه بعد از هجرت در مدینه چشم به جهان گشود، زبیر پسر عمۀ علی علیه السلام و او پسر دائی زبیر بود. زبیر در عصر رسالت، با شمشیر خود، خدمات ارزنده ای انجام داد، و پس از درگذشت پیامبر صلی الله علیه و آله در مقابل فتنۀ سقیفه ایستاد و گفت: شمشیرم را غلاف نمی کنم تا این که با علی علیه السلام بیعت کنید. ولی متأسفانه وقتی فرزند او بزرگ شد سبب شد که زبیر از علی علیه السلام فاصله بگیرد تا آنجا که پدر را به جنگ با علی علیه السلام در وقعۀ جمل وادار کرد. امیرمؤمنان می فرمود:

زبیر از خاندان ما بود، تا آن روزی که پسرش عبداللّه بزرگ شد و دوستی ما را برهم زد.(1)

در حالی که عبداللّه بن زبیر، دوست حسین علیه السلام نبود، ولی شهادت او را بهانه ای برای انقلاب خود، قرار داد و در میان مردم مکّه به سخنرانی پرداخت و کوفیان را نکوهش کرد، و در خطبۀ خود، پس از ثنای خدا و درود بر پیامبر صلی الله علیه و آله چنین گفت:

«ای مردم! عراقیان پیمان شکن هستند، و کوفیان از همۀ آنان در این زمینه بدترند، آنان حسین بن علی علیهما السلام را به کوفه دعوت کردند که او را کمک کنند و