فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 185

بنی امیه بود و سپس قاضی بنی عباس شد. او همراه با منصور بن معتمر با زید بیعت کرد، ولی به خاطر گرفتاری، موفق به مشارکت در نهضت نشد، و همچنین شخصیت های دیگری از محدّثان و فقیهان، دست بیعت به او داده بودند که برای تفصیل اسامی آنان و همچنین اسامی کسانی که به عنوان مبلغ و داعی به اطراف و اکناف اعزام شده بودند به کتاب بحوث فی الملل و النحل مراجعه شود.(1)

توطئه برای شکست نهضت

سرانجام، انقلاب زید کم کم به آغاز خود نزدیک می شد و بر اثر دعوت مبلغان، گروه هایی به او می پیوستند ولی مفسدان و مزدوران دستگاه اموی که می خواستند این نهضت ناکام بماند، به حیله هایی متوسل می شدند، مثلاً سؤال می کردند که نظر شما دربارۀ شیخین چیست؟ اگر او به ستایش آنها برمی خاست، شیعیان از او دور می شدند و اگر نکوهش می کرد، اهل سنت از او روی برمی گرداند. او به نحوی پاسخ این پرسش ها را می داد که تفصیل آن، فعلاً برای ما مطرح نیست.

کوفه در آستانۀ انقلاب

در دوران حکومت هشام بن عبدالملک عراق، دربست در اختیار عاملان او بود، رئیس «حیره» که شهری است بین کوفه و نجف در اختیار «یوسف بن عمر» و شهر کوفه در اختیار «حکم بن صلت»، و رئیس پلیس «عمروبن عبدالرحمان»