فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 206

با مردم زمانش مشکلات فراوانی داشت، مردم عامی چند بار می خواستند او را بکشند، و او را به ناصبی بودن متهم می کردند، و می گفتند تنها به کتب معروف اهل سنّت در زمینۀ حدیث مراجعه می کند و در مسائل و احکام نماز، مانند بالا بردن دست ها و روی هم گذاشتن آنها از کتب آنها پیروی می کند و به اصطلاح دست بسته نماز می خواند.

ملاحظات

1. ابن الامیر، از آنجا که به درجۀ اجتهاد رسیده بود، پیروی از مذهب خاصّ را ترک نمود و این بسیار کار خوبی بود، ولی صحیح نبود که آن روز با افکار عمومی زیدیّه به مخالفت برخیزد به ویژه در مسألۀ روی هم نهادن دست ها در نماز، زیرا این کار، واجب نبوده و حداکثر سنّت است، و ترک سنت، حرام نیست، بلکه طبق ادلّۀ نقلی سنت اموی بوده است و بعدها به صورت سنّت اسلامی درآمده است.(1)

امام شافعی، قبر امام ابوحنیفه را زیارت کرد، و در آنجا نماز خواند، ولی قنوت نخواند، از او سؤال کردند که چرا قنوت را ترک کردی در حالی که مذهب تو خواندن قنوت است، گفت: به احترام ابوحنیفه، زیرا او قنوت را جایز نمی داند. (یعنی من هم جایز می دانم نه واجب، بنابراین، ترک آن در محضر ابی حنیفه نوعی احترام است).

2. این که وی فقط به روایات موجود در «بلوغ المرام» اکتفا کرده، حاکی از آن است که مذهب اهل بیت علیهم السلام را ترک کرده و فقط توجه به روایات اهل سنّت