فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 286

وکأنما أنت النبی محمّد وکأنّما أنصارک الأنصار

أنت الذی کانت تبشّرنا به فی کتبها الأحبارُ والأخبار

هذا إمام المتقین و من به قد دوخ الطغیان والکفار

هذا الذی ترجی النجاه بحبّه وبه یُحطُ الإصر والأوزار

هذا الذی تجدی شفاعته غداً حقاً وتخمد أن تراه النارُ(1)

هر چه تو بخواهی می شود نه آنچه قضا و قدر بخواهند

گویا تو حضرت محمّد پیامبر هستی و یاران تو یاران اویند

تو کسی هستی که مژدۀ او را روحانیان یهود و مسیحی و کتابهای آنها داده اند

این رهبر پرهیزگاران است و کسی که سر سرکشان و کافران را به خاک می رساند

این کسی است که با محبّت او رستگاری به دست می آید و گناهان انسان می ریزد

این کسی است که فردا شفاعتش سودمند است و آتش دوزخ با دیدنش خاموش می شود.

البته مورخان اسماعیلی سعی کرده اند که این اشعار را توجیه کنند و بگویند که این صفات شایستۀ خدا نیست زیرا موجب کثرت در ذات اوست در حالی که امام چون مظهر حق و نماینده اوست، اطلاق کلمات واحد و قهار بر او به این دلیل است.(2)

در حالی که این عذر بدتر از گناه است، و اطلاق صفات بر خداوند موجب کثرت نیست زیرا کثرت فقط در مفهوم است نه در مصداق و ذات او مصداق همه آنها است.