فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 330

باطن، نهفته است؛ باید امامی باشد تا آن را آشکار کند. از نظر اسماعیلیان، دورۀ ستر از زمان «محمد بن اسماعیل» آغاز شده است که وی مدینه را ترک کرد و به میان معتقدان خود در مشرق رفت.

دورۀ کشف دورانی است که دسترسی به حقایق باطن از طریق تأویل، امکان پذیر است. امامِ این دوره کسی است که به بیان معانی باطنی تمام احکام دینی در میان معتقدان خود می پردازد.(1)

مقام دوم: امامت خاصّه

اشاره

پس از آشنایی با نظام امامت در اسماعیلیه، اینک باید به شرایط و خصوصیات امام نزد آنان بپردازیم. علی بن محمد الولید، مبلّغ نام آور یمنی در این باره می نویسد:

1. صاحب الوصیه، در هر دور، بهترین مردم پس از پیامبر است

وصّی پیامبر، از نظر ذات و خمیرمایه، از خود پیامبر است، و کمالات او از کمالات پیامبر گرفته شده و هم اوست که معانی سخنان و اسرار شریعت پیامبر را بیان می کند و پاسدار دین اوست و در میان صحابه، کسی نمی تواند جای او را بگیرد، و بتواند تکالیفی را که از خدا گرفته است حفظ نماید گذشته براینکه پاکی نفس و راستگوئی و تهذیب نفس و آگاهی از دانشهای گوناگون را داراست.