فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 341

و پیامبر نیز در خطبۀ وداع خویش فرمود: «کسی نباید چیزی را به من نسبت دهد که من نگفته ام، من جز حلال قرآن را حلال نمی دانم و من چگونه می توانم با کتاب خدا مخالفت کنم. در حالی که خدا مرا به وسیلۀ آن هدایت کرده و این کتاب بر من نازل شده است.(1)

15. قیاس و استحسان درست نیست

همۀ شیعیان براین عقیده اند که قضاوت و فتوا بر پایۀ قیاس و استحسان نادرست است، زیرا خداوند می فرماید:

«وَ لا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُکُمُ الْکَذِبَ هذا حَلالٌ وَ هذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَی اللّهِ الْکَذِبَ إِنَّ الَّذِینَ یَفْتَرُونَ عَلَی اللّهِ الْکَذِبَ لا یُفْلِحُونَ». (2)

«به خاطر دروغی که بر زبانتان جاری می شود (و چیزی را مجاز و چیزی را ممنوع می کنید،) نگویید: «این حلال است و آن حرام»، تا بر خدا افترا ببندید. به یقین کسانی که به خدا دروغ می بندند، رستگار نخواهند شد».

و سپس گفت وگوی امام صادق علیه السلام را با ابوحنیفه می آورد که امام صادق علیه السلام نادرست بودن قیاس را در احکام شرعی برای او ثابت فرمود.(3)

1- (1) . ابن ولید، علی بن محمد، تاج العقائد و معدن الفوائد، ص 98.
2- (2) . نحل: 116.
3- (3) . ابن ولید، علی بن محمد، تاج العقائد و معدن الفوائد، ص 82-84.