فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 373

بزرگان اندیشۀ اسماعیلی 6

المؤیّد فی الدین (حدود 390-470 ه)

هبه اللّه بن موسی بن داوود شیرازی، که داعی الدعاه و از رهبران اسماعیلیه است، در شیراز متولد شد و در آنجا پرورش یافت. او و پدرش نقش مهمی در تبلیغات اسماعیلیه داشتند.

او از ترس «أبی کالیجار»، فرمانروای آن منطقه در سال 329 به صورت ناشناس از شهر بیرون رفت و خود را به اهواز رساند و در آنجا به حلّه و سپس به مصر رفت و در خدمت مستنصر فاطمی بود و در دیوان انشا خدمت می کرد تا این که در سال 450 ریاست دعوت اسماعیلیه به او رسید و لقب داعی الدعاه و باب الابواب را گرفت، سپس از آنجا تبعید شد و به شام رفت و دوباره به مصر بازگشت و در آنجا درگذشت. وی به هنگام درگذشت، هشتاد سال داشت و مستنصر بر او نماز گزارد.

گفته می شود که او توانست ابی کالیجار را به مذهب اسماعیلی در آورد. و بسیاری از وزیران و امیران دربار او را نیز به همین گونه جذب کرد و با دانش و بینش خود با آنان مناظره می کرد و آنان را شکست می داد.

به دلیل شهرت وی در تأویل، در سال 438، او را به قاهره دعوت کردند تا به وسیلۀ امام آموزش ببیند و نیز درسهایی را در زمینۀ تأویل ارائه نماید، وی با