فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 386

از نوشتۀ نوبختی به دست می آید که آنان همه مسلمانان را کافر می دانند به همین دلیل در سال 317 ه، به کشتار حاجیان خانۀ خدا پرداختند:

ابن اثیر می نویسد:

در این سال (317 ه) منصور دیلمی امیر الحاج بود. و مردم را از بغداد به مکه برد، آنها در راه مشکلی نداشتند ولی «ابوطاهر قرمطی» در روز ترویه در مکه بر سر آنان فرود آمد و دارایی حاجیان را غارت کرد و حتی در درون مسجد الحرام و درون کعبه آنها را کشت و حجرالاسود را از جای کند و به شرق عربستان فرستاد و در خانۀ کعبه را کند و مردی را بر بام کعبه فرستاد تا ناودان را از جای بکند. او جنازه ها را در چاه زمزم و در مسجدالحرام دفن کرد، بی آن که بر آنها نماز بخواند یا آنها را کفن و دفن نماید، و پردۀ کعبه را برگرفت و میان یارانش تقسیم کرد.

چون این خبر به «ابومحمد عبداللّه علوی» حاکم افریقیه (تونس) رسید، نامه ای شدید اللحن به او نوشت و او را لعن و سرزنش کرد و چنین آورد:

تو با این کارت، نام کفر و الحاد را بر شیعیان و داعیان مذهب ما نهادی اگر اموال حاجیان و اهل مکه را به آنها و حجرالاسود و پرده کعبه را بر سرجایش بازنگردانی، در دنیا و آخرت، از تو بیزار خواهم بود.

چون این نامه به دستش رسید حجرالاسود را برگرداند و هر چه توانست از اموال مردم مکه را باز پس داد و نوشت که مردم پردۀ کعبه و اموال حاجیان را میان خود تقسیم کرده اند و من نمی توانم آنها را بازگردانم.(1)