فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 391

و از سوی دیگر بر آن بودند که روح خدا که در امامان آنها حلول کرده، آنها را از گناه باز می دارد.

3. تأویل

باطنیان و از جمله قرامطه، قرآن را به شیوۀ خاص خود تفسیر می کنند. و از معنای ظاهری آن فاصله می گیرند و آنچه را معنی باطنی قرآن می پندارند، و در تأیید اندیشه های مذهبی خویش می یابند، می پذیرند.

آنان امام را نمایندۀ حقیقت و تأویل را فلسفه و باطن امور می دانند، و تفسیر را کار «امام ناطق» می دانند که نماینده شریعت و فقه و قانون ظاهری است.

ابن میمون، این معانی باطنی را نزد اسماعیلیان مطرح می کرد و برای دیگران آشکار نمی ساخت، و در این شیوه بسیار افراط می کرد.