فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی: زیدیه و اسماعیلیه و دیگر فرق - جلد 7 و 8 صفحه 97

اضطراب و خطا فراوان است. و أبو خیثمه می گوید: او دروغگو بوده و ابوحاتم او را به سستی حدیث، متهم ساخته است. دارقطنی می گوید: او ضعیف است و از شعبه، نقل روایت کرده است.(1)

آنچه که ذهبی و مشایخ او در مورد این مرد بزرگ نقل می کنند، ناشی از عناد او به خاندان رسالت است و لذا هر کس که دربارۀ اهل بیت علیهم السلام حدیثی نقل کند، او را دروغگو و متروک الحدیث می خواند.

از این جهت، رجالی های شیعه، کاملاً به توثیق او پرداخته اند، نجاشی می نویسد: نصر بن مزاحم پیرو مذهب حق، و نیکوکار است، ولی از ضعفا نقل حدیث می کند.(2)

شیخ طوسی او را از اصحاب امام باقر علیه السلام قلمداد کرده است.(3)

5. ابراهیم بن زبرقان

ذهبی می گوید، ابن معین او را توثیق کرده ولی ابوحاتم می گوید: به حدیث او نمی توان استناد کرد.(4)

شیخ در رجال خود، او را از اصحاب امام صادق علیه السلام شمرده، ولی از نظر توثیق سخنی نگفته است.(5)

1- (1) . الذهبی، میزان الاعتدال، ج 4، ص 253-254.
2- (2) . نجاشی، الرجال، ج 2، ص 384 شمارۀ 1149.
3- (3) . طوسی، الرجال، باب اصحاب امام باقر علیه السلام، شمارۀ 3. هر چند نقل او از امام باقر علیه السلام (با توجه به این که وفات امام باقر علیه السلام در 114 بوده، و وفات ابن مزاحم در 212)، بعید است که وی از اصحاب امام باقر علیه السلام باشد.
4- (4) . الذهبی، میزان الاعتدال، ج 1، ص 31.
5- (5) . طوسی، الرجال، ص 144، شماره 40.