کلام و عقائد 2 : نبوت و امامت صفحه 173

بیت باشند و یا پیامبر آن ها را فرقۀ ناجیه معرفی کرده باشد، باز هم حضرت علی و اهل بیت او باید جزو فرقۀ ناجیه باشند؛ زیرا تمام آنان، هم از بنی هاشم هستند و نیز به تصریح خود اهل سنت، از بزرگ ترین عالمان جامعۀ اسلامی اند و دست کم بعضی از آن ها، یعنی حضرت علی و فاطمه (علیهماالسلام) جزو صحابۀ پیامبر به شمار می آیند. بنابراین، ثابت می شود که اهل بیت (به معنای شیعی آن) حتماً جزو فرقۀ ناجیه اند و از این رو هرگاه کسی در تشخیص فرقه و عقیدۀ حق دچار تردید شود، باید ببیند که این اهل بیت در کدام سو قرار دارند و چه رأی و عقیده ای دارند و همواره آنان را به عنوان یگانه گروهی که شیعه و اهل سنت بر حق بودن آنان و نجات یافتگی و رستگاری آن ها اتفاق نظر دارند، معیار تشخیص فرقۀ ناجیه قرار دهد.

نتیجۀ دوم: مشخص شدن منشأ پیدایش شیعه

بسیاری از اهل سنت، شیعه را فرقه ای اصیل و معتبر در کنار دیگر فرقه های اسلامی نمی دانند و اهل بیت و به ویژه حضرت علی (علیه السلام) را پایه گذار این فرقه به شمار نمی آورند، بلکه گاه منشأ پیدایش آن را به افرادی گمراه و غیر مسلمان و گاه زمان پیدایش آن را چند قرن پس از پیامبر معرفی می کنند. اما از آنچه در مباحث گذشته گفته شد، به روشنی تمام معلوم می شود که پایه گذار فرقۀ شیعه، نه حتی حضرت علی (علیه السلام) بلکه خود پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) بوده است و در واقع حضرت رسول (صلی الله علیه وآله) از آغاز نبوت خود با معرفی حضرت علی و اهل بیت (علیهم السلام) به عنوان رهبران حق و امامان جامعۀ اسلامی در تمام شئون علمی و عملی آن و فرمان به پیروی مطلق از آن ها و معرفی آنان و شیعیانشان به عنوان فرقۀ ناجیه و سعادتمند در هر دو جهان، فرقۀ شیعه را تأسیس و اصالت و حقانیت آن را اعلام کرده است و نادیده گرفتن صدها روایت در متون معتبر اهل سنت که این ادعا را ثابت می کند و انتساب مکتب تشیع به افرادی غیر از پیامبر و اهل بیت، چیزی جز جهل و بی خبری مطلق و یا تعصبی کور و حق ستیز نمی تواند باشد. مگر شیعه ادعایی جز این دارد که اهل بیت، پیشوایانی پاک و عالم اند که باید از آنان اطاعت کرد و مگر از صدها روایت صحیح پیامبر در منابع مهم اهل سنت، که در این جزوه تنها به اندکی از آن ها اشاره شده است، چیزی غیر از این می توان نتیجه گرفت؟ اگر حضرت علی (علیه السلام) را، نه امامی معصوم و تعیین شده از سوی خداوند و پیامبر، بلکه تنها یکی از اصحاب هم به شمار آوریم، آیا بر اساس روایات اهل سنت، پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) امت خود را به پیروی از اصحاب فرمان نداده است و آیا اگر گروهی به این دستور پیامبر عمل کرد و خود را پیرو (شیعه) علی (علیه السلام) دانست، بر خلاف سنت پیامبر عمل کرده و در دین بدعت گذاشته است؟ آیا با این همه احادیثی که از پیامبر دربارۀ فضایل علمی و اخلاقی اهل بیت آمده است، نمی توان آنان را کسانی دست کم، هم پایۀ ابو حنیفه و احمد بن حنبل و ابو الحسن اشعری و... دانست و در مسائل کلامی و فقهی از آنان پیروی کرد و اگر گروهی به نام شیعۀ آن ها چنین کرد، آیا کاری ناصواب انجام داده است؟

بنابراین، اگر تشیع را به فرض هم که، تنها فرقۀ ناجیه معرفی شده از سوی خدا و رسول ندانیم، دست کم باید آن را گروهی اصیل و معتبر در کنار دیگر فرقه های اسلامی به شمار آوریم و معلوم نیست که چرا این همه فرقه های کلامی و فقهی اهل سنت را که بسیاری از آن ها را هم نه صحابه، بلکه افراد دیگری