کلام و عقائد 2 : نبوت و امامت صفحه 55

آن ها (پیامبران) کسانی هستند که خدا هدایتشان کرده است. پس (ای پیامبر) به هدایت آن ها اقتدا کن.

از طرف دیگر، خداوند هدایت یافتگان الهی را از هر لغزش و گمراهی مصون معرفی می کند:

وَ مَنْ یَهْدِ اللّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍّ 1

کسی را که خدا هدایت کند، هیچ گمراه کننده ای نخواهد داشت.

بنابراین، پیامبران کسانی اند که هیچ عاملی نمی تواند موجب گمراهی آنان شود. باید توجه داشت که هرگونه خطا و لغزش، حتی اگر سهوی باشد، نوعی انحراف از حق و گمراهی است. در نتیجه پیامبران از هرگونه گناه، خطا و گمراهی معصوم اند.

دلیل چهارم: مقام امامتِ بعضی پیامبران

خداوند در قرآن مجید، غیر از نبوت از مقام دیگری، که از مقام نبوت نیز بالاتر است، به نام مقام «امامت» یاد و بعضی از پیامبران را واجد این مقام معرفی می کند. برای مثال خطاب به حضرت ابراهیم (علیه السلام) می فرماید:

إِنِّی جاعِلُکَ لِلنّاسِ إِماماً2

من تو (ابراهیم) را امام مردم قرار دادم.

هنگامی که حضرت ابراهیم (علیه السلام) این مقام را برای فرزندانش درخواست می کند، خداوند پاسخ می دهد که این مقام به افراد ظالم نمی رسد:

قالَ لا یَنالُ عَهْدِی الظّالِمِینَ

خدا فرمود: «پیمان من، مقام امامت، به ظالمان نمی رسد».

معنای این سخن آن است که کسانی از فرزندان وی که ظالم نیستند، می توانند به این مقام دست یابند. از طرف دیگر هر گناهی، هرچند کوچک، نوعی تجاوز از حدود و فرامین پروردگار است و قرآن کریم این تجاوز از حدود الهی را ظلم و به ویژه ظلم فرد گناهکار به خود نامیده است؛ زیرا هر گناهی اگر موجب ظلم به دیگران هم نباشد، دست کم مایۀ آلودگی نفسانی خود انسان و در واقع ظلم به خود است:

وَ مَنْ یَتَعَدَّ حُدُودَ اللّهِ فَأُولئِکَ هُمُ الظّالِمُونَ 3

هرکس از حدود و چارچوب فرامین الهی تجاوز و تخطی کند، ظالم است.

وَ مَنْ یَتَعَدَّ حُدُودَ اللّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ 4

کسی که از حدود الهی تخطی کند مسلماً به خود ستم کرده است.