کتابخانه بالقرآن

مذاهب صفحه 1028

صفحه 1028

من شیعِْ الکوفْ سَمُّوا بذلک لأَنّهم ترکوا زید بنُ علی(ع) حین هُمْ عن الطعن فی الصحابِْ فلمَّا عرَفوا مقالَته و انّه لا یَبرأ من الشیخینِ رفضَوه ثمَ استعمَل هذا اللّقبَ فی کلِّ من غلافی هذا المذهب و أجاز الطعنُ فی الصحابْ»;{3} رافضی به گروهی از شیعیان کوفه گفته شده است که زید بن علی را رها کردند و از شیخین - ابوبکر و عمر - برائت جستند، سپس این لقب به کسانی که در برائت آن دو غلو و زیاده روی کردند و اجازه طعن در مورد صحابه دادند اطلاق شد/

به مرور زمان این لقب درباره شیعه امامیه نیز به کار برده شد و در کتاب های فِرَق و مذاهب یادداشت گردید، چنانکه ابوالحسن اشعری می نویسد: «و اَنّما سمَّوا الامامیَْ رافضَْ لَرِفَضهم امامَْ ابی بکر و عُمر».{4}

ذهبی نیز در المیزان و حافظ در تهذیب رافضی را به کسانی اطلاق کرده اند که شیخین را مورد طعن قرار داده اند/

عسقلانی می نویسد: «التشیعُ هو محبُْ علی و تفضیلُه علَی الصحابِْ فمَن قدّمَه علی أبی بکر و عُمر فهو رافضی غالٍ فی التشیع و من لم یُقدمه علیهما فَهُو شیعی»;{5} کسی که علی را بر ابوبکر و عمر مقدم بدارد رافضی است و کسی که علاقمند به علی باشد و او را از صحابه افضل و برتر بداند شیعه می باشد/

واژه رافضی به کسانی که به اهل بیت: محبت و عشق می ورزیده اند نیز اطلاق می شده است چنان که امام شافعی گفته است:

«اِن کان رفَضاً حبُّ آلِ محمدفلیشهَد الثقلانَ اِنّی رافضی»;{6}

اگر علاقه و محبت آل بیت محمد(ص) رفض است پس آدمیان و پریان گواه باشند که من رافضی هستم/

این مطلب حاکی از آن است که هر

کس نسبت به اهل بیت پیامبر(ص) محبّت و عشق می ورزیده - هر چند سنّی باشد - لقب رافضی به او داده می شده است/

به نقل از بیهقی وقتی که به امام شافعی گفته شد که گروهی اهل بیت را دوست ندارند و هر کس چیزی در این خصوص نقل می کند او را رافضی می خوانند وی این شعر را سرود: