مذاهب صفحه 132

صفحه 132

از این آیات و روایات یک نکته مسلم به نظر می رسد و آن

اینکه اسلام دین منطق است و قرآن کریم ما را به صراحت از دشنام و سب نهی کرده و رعایت اصول ادب، عفت و نزاکت را در بیان و گفتار و حتی در برابر خرافی ترین و بدترین ادیان لازم می شمارد. سبب آن هم واضح است چرا که با دشنام و ناسزا کسی را از مسیر غلط نمی توان بازداشت.

با توجه به سیره ائمه (علیهم السلام) نیز می بینیم آن بزرگواران نیز از دشنام گفتن نهی فرموده اند چنان که حضرت علی(ع) اصحاب را از دشنام گفتن نهی می فرماید پس به روشنی می توان دریافت که در منطق اسلام و قرآن از دشنام گفتن و سبّ نهی شده است.

اما درباره لعن و حکم آن؛ پاره ای از آیات و روایات به آن پرداخته است. خداوند متعال در آیه 18 سوره هود می فرماید: «و من اظلم ممن افتری علی اللَّه کذباً اولئک یعرضون علی ربهم و یقول الاشهاد هولاء الذین کذبوا علی ربهم الا لعنه اللَّه علی الظالمین»

چه کسی ستمکارتر از کسانی است که بر خدا افترا می بندند؟ آنان بر پرودگارشان عرضه می شوند در حالی که شاهدان گویند: اینها همانها هستند که به پرودگارشان دروغ بستند. همانا لعنت خدا بر ظالمان باد.

و خداوند متعال در آیه شریفه 78 سوره مائده می فرماید: «لُعن الذین کفروا من بنی اسرائیل علی لسان داوُد و عیسی ابن مریم ذلک بما عصوا و کانوا یعتدون»

کافران بنی اسراییل بر زبان داوُد(ع) و عیسی بن مریم لعن و نفرین شدند. این بدانجهت بود که - آنان - گناه کردند و تجاوز می نمودند.

و نیز آیه شریفه 64 سوره احزاب می فرماید: «ان اللَّه لعن الکافرین و اعدَّ لهم سعیرا.

خداوند کافران را

لعن کرده و از رحمت خود دور داشته و برای آنان آتش سوزاننده ای آماده نموده است.

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه