کتابخانه بالقرآن

مذاهب صفحه 165

صفحه 165

بدین جهت این گروه پس از دفن جنازه مطهر پیامبر(ص) با استناد به مستنداتی که بخشی از آن ذکر شد، پیرامون حضرت علی(ع) گرد آمده و با آن حضرت به عنوان امام خویش بیعت کردند و به نوعی به جریان سقیفه که خود در آن حضور نداشتند، معترض گشتند. این گروه اندک، به تصریح تاریخ از همان روز به شیعیان علی(ع) معروف گشتند.

بنابراین مهم ترین اختلاف میان شیعه و سنی همان مسأله امامت است که هم در خاستگاه بحث امامت و هم در مصداق آن اختلاف دارند. اهل سنت آن را از امور فرعیه شمرده اند اما شیعه امامت را در ردیف رسالت و به عبارت دیگر تداوم رسالت و از اصول می شمارد/

قاضی ایجی درباره امامت می گوید: «هیعندنا من الفروع»;{8} امامت نزد ما - اهل سنت - از فروع شمرده می شود/

از مهم ترین اختلاف شیعه و سنی که بگذریم، اختلافات دیگری همچون:

رؤیت باری تعالی، زیادت یا عینیّت صفات یا ذات، اثبات دست و پا برای خداوند از ناحیه اهل سنت، عصمت انبیأ، و مسائل فرعیه فقهی دیگر در میان شیعه و اهل سنت دیده می شود؛ اما مهم ترین اختلافات همان است که ذکر شد/

در پاسخ به علت شیعه بودن اکثر ایرانیان، شهید مطهری می گوید:

«حقیقت این است که علت تشییع ایرانیان و مسلمان شدن آنان یک چیز است: ایرانی روح خود را با اسلام سازگار دید و گم گشته خود را در اسلام یافت. مردم ایران که طبعاً مردمی با هوش بودند و به علاوه سابقه تمدن و فرهنگ

داشتند، بیش از هر ملت دیگر نسبت به اسلام شیفتگی نشان دادند و به آن خدمت کردند.

مردم ایران بیش از هر ملت دیگر، به روح و معنی اسلام توجه داشتند و به همین دلیل توجه ایرانیان به خاندان رسالت از هر ملت دیگر بیش تر بود. و تشییع در میان ایرانیان نفوذ بیش تری یافت؛ یعنی ایرانیان روح اسلام و معنی اسلام را در نزد خاندان رسالت یافتند. فقط خاندان رسالت بودند که پاسخگوی پرسش ها و نیازهای واقعی روح ایرانیان بود/

آن چیزی که بیش از هر چیز دیگر روح تشنه ایرانی را به سوی اسلام می کشید، عدل و مساوات اسلامی بود. ایرانی قرن ها از این نظر محرومیت کشیده بود و انتظار چنین چیزی را داشت. ایرانیان می دیدند دسته ای که بدون هیچ گونه تعصبی عدل و مساوات اسلامی را اجرا می کنند و نسبت به آن ها بی نهایت حساسیت دارند، خاندان رسالتند/