کتابخانه بالقرآن

مذاهب صفحه 184

صفحه 184

«اِنّما سَمُّوا الروافضَ لِکونهم رفضُوا الدینَ»؛بدین جهت رافضی گفته اند که دین را رها کردند/

هستند که واژه رفض و رافضی از سال 122 ه. ق. در زمان زید بن علی به کار برده شد. بغدادی می نویسد: «فرقه زیدیّه را رافضی می گویند».در مفاتیح العلوم، خوارزمی آمده است: «به جماعتی که با زید بن علی بیعت کردند و سپس او را رها کردند رافضی گفته شده است»/

هذا المذهب و

أجاز الطعنُ فی الصحابه»؛رافضی به گروهی از شیعیان کوفه گفته شده است که زید بن علی را رها کردند و از شیخین - ابوبکر و عمر - برائت جستند، سپس این لقب به کسانی که در برائت آن دو غلو و زیاده روی کردند و اجازه طعن در مورد صحابه دادند اطلاق شد/

به مرور زمان این لقب درباره شیعه امامیه نیز به کار برده شد و در کتاب های فِرَق و مذاهب یادداشت گردید، چنانکه ابوالحسن اشعری می نویسد: «و اَنّما سمَّوا الامامیهَ رافضهَ لَرِفَضهم امامهَ ابی بکر و عُمر».

ذهبی نیز در المیزان و حافظ در تهذیب رافضی را به کسانی اطلاق کرده اند که شیخین را مورد طعن قرار داده اند/

هُ علیِ و تفضیلُه علَی الصحابهِ فمَن قدّمَه علی أبی بکر و عُمر فهو رافضی غال فی التشیع و من لم یُقدمه علیهما فَهُو شیعیُ»؛کسی که علی را بر ابوبکر و عمر مقدم بدارد رافضی است و کسی که علاقمند به علی باشد و او را از صحابه افضل و برتر بداند شیعه می باشد/

واژه رافضی به کسانی که به اهل بیت(علیهم السلام) محبت و عشق می ورزیده اند نیز اطلاق می شده است چنان که امام شافعی گفته است:

«اِن کان رفَضاً حبُّ آلِ محمد ××× ×××فلیشهَد الثقلانَ اِنّی رافضی»؛

اگر علاقه و محبت آل بیت محمد(صلی الله علیه وآله) رفض است پس آدمیان و پریان گواه باشند که من رافضی هستم/